Współczesne dzieci. Bardziej okrutne, niż ich rówieśnicy sprzed lat? Rozmowa z dr hab. Mariuszem Jędrzejko, prof. WSKZ.
Na początku października, w Krynicy-Zdroju dr hab. Mariusz Jędrzejko, prof. WSKZ poprowadzi szereg szkoleń adresowanych do kuratorów sądowych Sądu Okręgowego w Tarnowie. Wśród tematów znajdą się m.in.: higiena cyfrowa, czy zagrożenia związane z substancjami psychoaktywnymi. A skoro stoimy u progu nowego roku szkolnego, wrzesień bowiem za pasem, zadaliśmy Profesorowi kilka istotnych pytań dotyczących najbardziej palących problemów dzieci i młodzieży.
WSKZ: Ma Pan za sobą tysiące rozmów z młodymi ludźmi. Gdyby dziś miał Pan wejść do pierwszej lepszej szkoły średniej, zerknąć na poruszających się po korytarzach uczniów i powiedzieć o nich jedno zdanie, które najlepiej odda kondycję ich zdrowia psychicznego – jakie by ono było?
M.J.: Wirtualna immersja, społeczne nieistnienie. Nastąpiło głębokie przewartościowanie modeli relacji społecznych, w wyniku czego tracą oni naturalne zdolności do wybierania, tworzenia, umacniania, weryfikowania oraz unikania kontaktów społecznych. Czyni ich to dużo słabszymi na problemowe relacje społeczne. Nie traktują ich jako coś, czego można uniknąć, ale coś, co ich przygniata.
WSKZ: Włożę kij w mrowisko i zapytam o zdanie, które z wielką łatwością jako dorośli wypowiadamy: czy dzisiejsze dzieci i młodzież są mniej odporne psychicznie niż my byliśmy w ich wieku? Niż 10, 20 czy 30 lat temu?
M.J.: Są absolutnie słabsze, ale nie jako „słabe geny” lecz jako utrata klasycznych umiejętności społecznych oraz wynik przeciążenia ośrodkowych układów nerwowych, szczególnie poprzez lawiny informacyjne oraz przeładowanie dopaminą. Ten proces zaczął się pod koniec pierwszej dekady obecnego wieku jako następstwo wchłonięcia w smartfony oraz „rewolucji” wychowawczej, w której nie łączy się praw dzieci z ich obowiązkami oraz obniża wymagania moralne.
WSKZ: A nie ma Pan wrażenia, że w programie szkolnym – tak samo jak matematyki czy języków obcych – młodzi ludzie powinni uczyć się tego, jak radzić sobie ze stresem, agresją i napięciem? Po prostu na pewnym poziomie uczyć się psychologii, by lepiej rozumieć i „obsługiwać” siebie, ale także rozumieć innych.
M.J.: Nie sądzę, aby były potrzebne jakieś nowe przedmioty, chodzi raczej o powrót do zrównoważonego wychowania w rodzinie oraz uczynienie ze szkoły instytucji wychowującej, tak jak to było w platońskiej Akademii. My po prostu wychowanie zamieniliśmy na hodowanie. Mnożenie bytów instytucjonalnych nic nie da, jeśli nie zmienimy „błędu pierwszego”, który zaczyna się w słabych procesach oddziaływania na dziecko w rodzinie. Szkoła musi powrócić na tory instytucji wpływu społecznego, moralnego oraz instytucji, w której są jasne reguły. To jest bezpośrednio związane z procesami biurokratyzacji szkoły oraz uwikłania szkoły w politykę – dzisiaj stanowisko dyrektora szkoły jest powiązane z opcją polityczną rządzącą w gminie, powiecie, mieście. To jest „zbiorowe zabójstwo” szkoły.
Jeśli mówimy o kondycji dzieci, to potrzebują one jasnych zasad, reguł oraz wychowania na wartościach i mocnego nacisku na kondycję fizyczną. Ich słabość psychiczna jest pochodną słabości w tych czterech obszarach. Jest jeszcze jeden problem, choć to, co powiem, nie będzie się wielu podobało, znacząca część psychologów, a więc ludzi mających wspomagać dzieci, to ludzie słabi wewnętrznie, pokiereszowani w dzieciństwie, pogubieni, którzy w psychologii szukają naprawy własnych traum i problemów.
WSKZ: Panie Profesorze, to być może zabrzmi naiwnie, ale kiedy docierają do nas informacje o zabójstwie 11-latki przez 12-latkę albo o znęcaniu się nad uczniem do tego stopnia, że odbiera sobie życie, zadajemy sobie wiele pytań. Między innymi: „Dlaczego?” i „Jak dziecko może tak skrzywdzić drugie dziecko?”. I chociaż – sięgając pamięcią – zawsze dochodziło do przemocy rówieśniczej, można odnieść wrażenie, że „kiedyś tak nie było”. Było czy nie było? Czy dziecięce okrucieństwo rzeczywiście przybiera dziś formy, które jeszcze kilkanaście lat temu były znacznie rzadsze?
M.J.: Wprowadzamy – już – małe dzieci do świata dorosłych, filmów, imprez, gier komputerowych, sporów rodzinnych i politycznych. One patrzą i uczą się, często nie rozumiejąc tych procesów – Albert Bandura, “Teoria społecznego uczenia się”. Jest tylko jedna droga naprawy – powrót do wprowadzania dzieci w życie zgodnie z ich rzeczywistymi potencjałami emocjonalnymi, poznawczymi, moralnymi. Miejsce 4-latka nie jest przy filmie wieczornym, tak jak 6-latki przy spotkaniu dorosłych ludzi mówiących o polityce lub interesach. Zbytnio przyspieszyliśmy wrastanie dzieci w dorosłość i dokonaliśmy przewartościowania przekazu ekranowego w kierunku brutalizacji i agresji.
WSKZ: A czy możemy wskazać jedno – Pana zdaniem najważniejsze – zagrożenie na tę chwilę? Coś, na co szczególnie uczula Pan rodziców, opiekunów i nauczycieli?
M.J.: Po pierwsze. Jest to konieczność modelowania dostępu dzieci do urządzeń ekranowych i cyfrowych sieci społecznych – pierwszy telefon powyżej 14 roku życia, całkowity zakaz social mediów do 14 roku życia i totalny zakaz TikToka.
Po drugie. To konieczność powrotu wychowania moralnego do szkół oraz oparcie obecności ucznia w szkole o jasne prawa
i obowiązki.
Po trzecie. Uwolnienie szkoły od obciążeń biurokratycznych, rozwiązanie kuratoriów oświaty w tym kształcie jakie mają teraz, nadanie dyrektorom szkół zdecydowanie większych uprawnień – jest podstawa programowa, ale to, jak jest realizowana, o tym decyduje szkoła.
Po czwarte. Potrzebujemy ofensywy edukacyjnej adresowanej do rodziców, aby zrozumieli, jak rozwija się dziecko, i czego w tym rozwoju nie wolno robić, a co trzeba robić.
WSKZ: Kuratorzy sądowi najczęściej spotykają ludzi wtedy, gdy coś już się wydarzyło. Gdyby mógł Pan zmienić jedną rzecz w polskiej profilaktyce, tak aby kuratorzy rzadziej musieli interweniować, co by to było?
M.J.: Po pierwsze pieniądze z tzw. korkowego idą tylko na rzeczywistą profilaktykę szkolną oraz środowiskową. Znając zagrożenia w każdej szkole podstawowej, realizujemy corocznie tematykę higieny cyfrowej z uczniami i rodzicami, w każdym roku profilaktykę z zagrożeń substancyjnych z uczniami i rodzicami. Te zajęcia są obowiązkowe dla rodziców i uczniów. Każda rada pedagogiczna ma w cyklu rocznym dwa specjalistyczne szkolenia z naciskiem na metodykę profilaktyki. Poszerzamy prawa dyrekcji szkół do działań interwencyjnych wobec uczniów i rodziców w przypadku naruszania norm społecznych i uzależnień.
I ważna zmiana prawna – do 17. roku życia to rodzice decydują o umieszczeniu dziecka w placówce socjalizacji oraz uzależnień, a nie dziecko. Powinniśmy także zmienić do 14 dni tryb decyzji sądowych do umieszczania dzieci w tego typu placówkach – to nie musi być zmiana stała, ale na najbliższe 4-5 lat. Potrzebujemy także zdecydowanej rozbudowy ośrodków socjoterapii oraz zmiany reguł prawnych w kierunku większej dyscypliny połączonej z intensywnych oddziaływaniem psychospołecznym.
I wreszcie – potrzebujemy w każdej szkole ponadpodstawowej jednego specjalisty od profilaktyki uzależnień – powinny ich kształcić nie szkoły psychoterapii, a wyższe uczelnie. Dzisiaj zrobiono z tego wielki biznes.
WSKZ: Dziękuję za rozmowę!
Read MoreDr Milena Zajkowska – poznaj kierownik Uczelnianego Centrum ds. Przeciwdziałania Handlowi Ludźmi WSKZ
Jakimi zagadnieniami zajmuje się dr Milena Zajkowska? Wykładowczyni WSKZ koncentruje swoje zainteresowania m.in. na kryminologii, przestępczości kobiet, cyberprzestępczości, wiktymologii oraz problematyce handlu ludźmi. Poznaj dorobek naukowy i doświadczenie dydaktyczne doktor, a także obszary, w których rozwija swoją aktywność zawodową.
Jakie obszary łączy przygotowanie akademickie dr Mileny Zajkowskiej?
Dr Milena Zajkowska jest doktorem nauk społecznych w dyscyplinie prawo oraz absolwentką kryminologii, bezpieczeństwa narodowego i filologii rosyjskiej na Uniwersytecie w Białymstoku. Obecnie pracuje jako adiunkt w Instytucie Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Kryminologii Wyższej Szkoły Kształcenia Zawodowego.
Zaangażowanie w działalność naszej Uczelni
W WSKZ dr Milena Zajkowska pełni funkcję kierownik Uczelnianego Centrum ds. Przeciwdziałania Handlowi Ludźmi oraz koordynatora ds. różnic programowych na studiach z kryminologii. Szerokie przygotowanie akademickie znajduje odzwierciedlenie zarówno w podejmowanych przez nią zagadnieniach naukowych, jak i prowadzonej działalności dydaktycznej.
Czym zajmuje się naukowo dr Milena Zajkowska?
Zainteresowania naukowe naszej wykładowczyni koncentrują się przede wszystkim wokół kryminologii oraz etiologii i fenomenologii przestępczości. Szczególną uwagę poświęca przestępczości kobiet, a także karnoprawnym i kryminologicznym aspektom zabójstw.
W obszarze dociekań dr Mileny Zajkowskiej znajdują się również:
- cyberprzestępczość, w tym handel narkotykami w Internecie i sieci Dark Web;
- suicydologia;
- wiktymologia;
- problematyka przeciwdziałania handlowi ludźmi.
Dr Milena Zajkowska jest autorką kilkunastu publikacji naukowych, które ukazały się m.in. nakładem wydawnictw Wolters Kluwer i C.H. Beck. Wyniki swoich badań prezentowała podczas ponad 30 ogólnopolskich i międzynarodowych konferencji naukowych, w tym wydarzeń odbywających się za granicą.
Czym wyróżnia się doświadczenie dydaktyczne dr Mileny Zajkowskiej?
Kierownik Uczelnianego Centrum ds. Przeciwdziałania Handlowi Ludźmi posiada bogate doświadczenie w prowadzeniu zajęć akademickich, również w języku angielskim. Zagadnienia poruszane przez dr Milenę Zajkowską obejmują takie obszary jak:
- profilowanie kryminalne;
- suicydologia;
- psychologia kryminalistyczna;
- etiologia przestępczości;
- prawo karne.
Adiunktka Instytutu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Kryminologii jest również autorką materiałów e-learningowych i zadań typu case study, a także promotorką ponad 20 prac magisterskich.
Od działalności akademickiej do praktyki biznesowej
Dr Milena Zajkowska łączy działalność akademicką praktyką biznesową w sektorze prywatnym, gdzie od 2021 roku pracuje jako team leader i szkoleniowiec. Do jej obowiązków należą m.in. zarządzanie zespołami, projektowanie warsztatów kompetencyjnych oraz audyt jakości procesów.
Dlaczego warto zagłosować na dr Milenę Zajkowską w plebiscycie na Wykładowcę Roku?
Dr Milena Zajkowska łączy wiedzę z zakresu kryminologii i prawa z bogatą praktyką dydaktyczną oraz aktywnością naukową. Prowadzenie zajęć z różnorodnych obszarów, tworzenie materiałów edukacyjnych i opieka nad pracami magisterskimi pokazują szeroki zakres jej zaangażowania w kształcenie.
Jeśli cenisz wiedzę, sposób prowadzenia zajęć i zaangażowanie dr Mileny Zajkowskiej, oddaj swój głos w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026. Będzie on wyrazem uznania dla jej pracy i wkładu w działalność dydaktyczną naszej Uczelni.
FAQ
Kim jest dr Milena Zajkowska?
Dr Milena Zajkowska jest doktorem nauk społecznych w dyscyplinie prawo oraz adiunktem w Instytucie Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Kryminologii WSKZ. Pełni również funkcję kierownik Uczelnianego Centrum ds. Przeciwdziałania Handlowi Ludźmi.
Czym naukowo zajmuje się dr Milena Zajkowska?
Zainteresowania wykładowczyni naszej Uczelni obejmują przede wszystkim kryminologię, etiologię i fenomenologię przestępczości, cyberprzestępczość, suicydologię oraz wiktymologię. Szczególną uwagę poświęca także przestępczości kobiet, problematyce zabójstw oraz przeciwdziałaniu handlowi ludźmi.
Jakie doświadczenie dydaktyczne posiada dr Milena Zajkowska?
Dr Milena Zajkowska prowadzi zajęcia akademickie, również w języku angielskim, m.in. z profilowania kryminalnego, suicydologii, psychologii kryminalistycznej, etiologii przestępczości i prawa karnego. Jest także autorką materiałów e-learningowych i zadań typu case study oraz promotorką ponad 20 prac magisterskich.
Jak dr Milena Zajkowska łączy działalność akademicką z praktyką zawodową?
Oprócz aktywności akademickiej dr Milena Zajkowska pracuje w sektorze prywatnym jako team leader i szkoleniowiec. Zajmuje się m.in. zarządzaniem zespołami, projektowaniem warsztatów kompetencyjnych oraz audytem jakości procesów.
Read MoreOd fascynacji umysłem przestępcy do kryminologii. Wywiad z dr Mileną Zajkowską
Jak młodzieńcza fascynacja umysłem przestępcy może przerodzić się w naukowe zainteresowanie kryminologią? W przypadku dr Mileny Zajkowskiej – ekspertki naszej Uczelni – punktem wyjścia była ciekawość ludzkiej psychiki i motywacji stojących za ekstremalnymi zachowaniami, która z czasem wyznaczyła kierunek jej dalszego rozwoju.
O swojej drodze zawodowej, działalności naukowej i dydaktycznej, a także o wyzwaniach, z jakimi mierzy się współczesna kryminologia, dr Milena Zajkowska opowiada w rozmowie, do której lektury serdecznie zapraszamy.
Jak wyglądała Pani droga zawodowa i co sprawiło, że zainteresowała się Pani właśnie tą dziedziną? Czy był moment, który miał na to szczególny wpływ?
Już jako nastolatka byłam zafascynowana tym, jak działa umysł przestępcy. Początkowo myślałam o psychiatrii lub psychologii, ale to kryminologia okazała się absolutnym strzałem w dziesiątkę.
Przełomowym momentem i pierwszą iskierką była dla mnie seria o Hannibalu Lecterze. To wtedy zrozumiałam, jak intrygujące może być zgłębianie mechanizmów ludzkiej psychiki oraz motywacji kryjących się za zachowaniami ekstremalnymi.
Jakimi zagadnieniami zajmuje się Pani obecnie i które z nich uważa za najbardziej fascynujące?
Mój obszar badań to przestępczość kobiet, przestępczość narkotykowa, cyberprzestępczość oraz przeciwdziałanie handlowi ludźmi (jako kierownik dedykowanego Centrum w WSKZ). Fascynuje mnie kontrast – społeczny obraz kobiety często przeczy zjawisku przestępczości, podczas gdy w rzeczywistości potrafią one wykazać się niezwykłym okrucieństwem.
W obszarze narkotykowym intryguje mnie mechanizm utraty kontroli pod wpływem substancji oraz złożoność całego rynku. Cyberprzestrzeń pociąga mnie z kolei dynamiczną ewolucją form przestępczych, a handel ludźmi to temat poruszająco wielowymiarowy i społecznie kluczowy.
Czego studenci mogą nauczyć się dzięki Pani doświadczeniu?
Przede wszystkim tego, że kryminologia odzwierciedla prawdziwe życie, a przestępczość jest naturalnym zjawiskiem społecznym. Chcę pokazać studentom, że za każdą statystyką czy sensacyjnym nagłówkiem kryje się ludzka tragedia i konkretne czynniki etiologiczne. Uczę ich analitycznego myślenia bez oceniania, dostrzegania współzależności oraz zrozumienia okoliczności, które doprowadziły do danego zdarzenia.
Z jakiego projektu, badania lub publikacji jest Pani najbardziej dumna w swojej działalności i dlaczego?
Ogromną dumę czuję z mojej rozprawy doktorskiej – nie tylko z racji włożonej pracy, ale dlatego, że pobrało ją prawie 8 tysięcy osób. To wspaniałe uczucie wiedzieć, że moja praca stała się dla kogoś inspiracją.
Bardzo cenię też międzynarodowy artykuł o edukacji więziennej („Educating the imprisoned in selected countries of the world”), który doczekał się tysięcy pobrań i licznych cytowań na świecie. Jednak z perspektywy dydaktycznej moim największym „projektem” są moi dyplomanci – jestem niezwykle dumna z wypromowanych magistrów, ich dojrzałych prac i świetnych obron!
Jakie wyzwania występują obecnie w Pani dziedzinie i które z nich uważa Pani za szczególnie istotne?
Największym wyzwaniem jest tempo zmian społecznych i technologicznych. Żyjemy w bardzo dynamicznych czasach, a przestępczość błyskawicznie adaptuje się do nowych realiów. Kryminologia musi nie tylko nadążać za tymi procesami, ale też starać się je wyprzedzać.
Jakie kompetencje lub sposób myślenia są dziś szczególnie ważne dla osób rozwijających się w obszarze kryminologii?
Otwartość umysłu, elastyczność i krytyczne myślenie. Kryminologia wymaga połączenia analitycznego zacięcia z głęboką empatią. Ważna jest gotowość do ciągłego uczenia się, podważania oczywistych założeń, weryfikowania faktów bez ulegania emocjom czy uprzedzeniom.
Dlaczego połączenie praktyki zawodowej z działalnością naukową jest ważne dla studentów?
Teoria bez praktyki pozostaje czysto abstrakcyjna. Łącząc naukę akademicką z doświadczeniem zawodowym i biznesowym, daję studentom coś więcej niż wiedzę z podręczników. Uczę ich rozwiązywania problemów opartego na case studies oraz zrozumienia realiów społecznych. Dzięki temu widzą, jak nauka przekłada się na konkretne decyzje, zarządzanie i pracę z ludźmi.
Co poza działalnością naukową lub zawodową inspiruje Panią na co dzień?
Ludzie. Uwielbiam obserwować ludzkie zachowania, reakcje, motywacje i procesy decyzyjne. Poza życiem akademickim zarządzam zespołem około 100 osób w sektorze prywatnym. Wbrew pozorom kryminologia i zarządzanie leżą bardzo blisko siebie – obie dziedziny potrzebują empatii, zrozumienia ludzkich doświadczeń i wspierającego podejścia. To właśnie codzienne relacje i pomaganie innym w rozwoju dają mi najwięcej energii.
Zagłosuj na dr Milenę Zajkowską w plebiscycie na Wykładowcę Roku
Dr Milena Zajkowska pokazuje, że poznawanie kryminologii wymaga nie tylko analitycznego spojrzenia, ale również empatii, otwartości i umiejętności dostrzegania człowieka za opisywanymi zjawiskami. Podczas zajęć nasza wykładowczyni łączy wiedzę akademicką z praktycznym podejściem, zachęcając do krytycznego myślenia, weryfikowania faktów oraz analizowania problemów z różnych perspektyw.
Jeśli cenisz sposób, w jaki dr Milena Zajkowska dzieli się wiedzą i angażuje w prowadzenie zajęć, oddaj na nią głos w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026. Twój udział będzie wyrazem uznania dla jej wiedzy, podejścia do kształcenia i zaangażowania w pracę dydaktyczną.
Read MoreKim jest dr Łukasz Cymbaluk? Poznaj adiunkta i opiekuna Koła Naukowego GeoPolitica
Jaką rolę w rozwoju środowiska akademickiego Wyższej Szkoły Kształcenia Zawodowego pełni dr Łukasz Cymbaluk? Jako adiunkt oraz opiekun Koła Naukowego GeoPolitica łączy działalność badawczą z aktywnym wspieraniem studentów zainteresowanych bezpieczeństwem, politologią i stosunkami międzynarodowymi. Poznaj bliżej sylwetkę i obszary działalności naukowej oraz dydaktycznej naszego eksperta.
Kim jest dr Łukasz Cymbaluk?
Dr Łukasz Cymbaluk jest doktorem, który rozwijał swoją ścieżkę naukową, zdobywając wykształcenie z zakresu politologii, dyplomacji oraz nauk o polityce i administracji. Stopień doktora uzyskał na Uniwersytecie Wrocławskim w 2023 roku na podstawie rozprawy pt. "Państwo Islamskie w środowisku międzynarodowym".
Jest absolwentem kierunków Dyplomacja Europejska i Politologia na Uniwersytecie Wrocławskim, a także studiów podyplomowych z zakresu nowoczesnego marketingu oraz wystąpień publicznych i przywództwa w biznesie.
Jaką rolę pełni dr Łukasz Cymbaluk w WSKZ?
Dr Łukasz Cymbaluk jest adiunktem w Instytucie Administracji i Nauk o Polityce WSKZ oraz opiekunem Koła Naukowego GeoPolitica. Łączy działalność naukową z pracą dydaktyczną, wspierając studentów zainteresowanych:
- politologią;
- bezpieczeństwem;
- stosunkami międzynarodowymi.
Angażuje się również w rozwój inicjatyw naukowych, stwarzając studentom przestrzeń do pogłębiania wiedzy oraz rozwijania zainteresowań badawczych.
Jakimi zagadnieniami naukowymi zajmuje się dr Łukasz Cymbaluk?
Działalność naukowa dr. Łukasza Cymbaluka koncentruje się przede wszystkim wokół politologii, bezpieczeństwa oraz stosunków międzynarodowych. Szczególne miejsce w jego zainteresowaniach badawczych zajmuje region Bliskiego Wschodu oraz współczesne zjawiska wpływające na sytuację międzynarodową. Podejmowana tematyka pozwala analizować zarówno wyzwania związane z bezpieczeństwem, jak i procesy polityczne zachodzące we współczesnym świecie.
Jak wygląda działalność publikacyjna dr. Łukasza Cymbaluka?
Dorobek naukowy dr. Łukasza Cymbaluka obejmuje publikacje poświęcone współczesnym zjawiskom politycznym oraz problemom bezpieczeństwa międzynarodowego. Wśród podejmowanych przez niego zagadnień znajdują się m.in.:
- polityczne implikacje działalności Państwa Islamskiego w środowisku międzynarodowym;
- wpływ Bitcoina i kryptowalut na współczesną politykę;
- analiza populistycznego charakteru niemieckiej partii Alternatywa dla Niemiec (AfD).
Publikacje te pokazują szeroki zakres zainteresowań badawczych eksperta – od bezpieczeństwa i stosunków międzynarodowych, przez nowe technologie, po współczesne procesy polityczne zachodzące w Europie i na świecie.
Jak działalność dr. Łukasza Cymbaluka wspiera rozwój studentów naszej Uczelni?
Działalność naukowa i dydaktyczna dr. Łukasza Cymbaluka umożliwia studentom naszej Uczelni rozwijanie wiedzy dotyczącej współczesnych procesów politycznych oraz bezpieczeństwa międzynarodowego. Szczególnie wartościowa może być dla osób zainteresowanych:
- politologią i naukami społecznymi;
- stosunkami międzynarodowymi;
- bezpieczeństwem i analizą konfliktów;
- współczesnymi zjawiskami politycznymi.
Dlaczego warto oddać głos na dr. Łukasza Cymbaluka w plebiscycie na najlepszego wykładowcę?
Tematyka podejmowana przez dr. Łukasza Cymbaluka pozwala lepiej zrozumieć mechanizmy kształtujące współczesny świat oraz rozwijać kompetencje przydatne osobom zainteresowanym analizą procesów politycznych i międzynarodowych.
Jeśli cenisz jego sposób prowadzenia zajęć, podejście do studentów i umiejętność łączenia teorii z praktyką, już teraz oddaj swój głos na doktora w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026. To okazja, aby docenić jego zaangażowanie w pracę oraz podejście do nauczania.
FAQ
Kim jest dr Łukasz Cymbaluk?
Dr Łukasz Cymbaluk jest doktorem nauk o polityce i administracji oraz adiunktem w Instytucie Administracji i Nauk o Polityce WSKZ. Pełni również funkcję opiekuna Koła Naukowego GeoPolitica, wspierając rozwój zainteresowań naukowych studentów.
Jakimi zagadnieniami naukowymi zajmuje się dr Łukasz Cymbaluk?
Jego zainteresowania badawcze obejmują przede wszystkim politologię, bezpieczeństwo oraz stosunki międzynarodowe, ze szczególnym uwzględnieniem regionu Bliskiego Wschodu. W swojej działalności analizuje także współczesne zjawiska i procesy wpływające na sytuację międzynarodową.
Jakie publikacje naukowe tworzy dr Łukasz Cymbaluk?
Dr Łukasz Cymbaluk jest autorem i współautorem publikacji poświęconych m.in. bezpieczeństwu międzynarodowemu, kryptowalutom w kontekście polityki oraz współczesnym zjawiskom politycznym. Jego dorobek naukowy obejmuje również analizy dotyczące działalności Państwa Islamskiego oraz populizmu w Europie.
Jak działalność dr. Łukasza Cymbaluka wspiera rozwój studentów naszej Uczelni?
Jako adiunkt i opiekun Koła Naukowego GeoPolitica wspiera studentów w rozwijaniu wiedzy z zakresu politologii, bezpieczeństwa i stosunków międzynarodowych. Angażuje się także w inicjatywy naukowe, które umożliwiają pogłębianie zainteresowań badawczych oraz zdobywanie nowych kompetencji.
Read MoreOd ciekawości do głodu wiedzy. Wywiad z dr. Łukaszem Cymbalukiem – adiunktem WSKZ i opiekunem Koła Naukowego GeoPolitica
Co inspiruje dr. Łukasza Cymbaluka do kolejnych naukowych poszukiwań? Jak sam podkreśla, ciekawość z czasem może przeistoczyć się w głód wiedzy, szczególnie gdy przedmiotem zainteresowania są złożone i nieprzewidywalne procesy społeczne oraz polityczne.
O zainteresowaniach naukowych, podejściu do pracy ze studentami oraz spojrzeniu na kompetencje potrzebne we współczesnym świecie dr Łukasz Cymbaluk opowiada w rozmowie, do której lektury serdecznie zapraszamy.
Jak wyglądała Pana droga zawodowa i co sprawiło, że zainteresował się Pan właśnie tą dziedziną? Czy był moment, który miał na to szczególny wpływ?
Skąd wzięło się zainteresowanie dziedziną? To konsekwencja ciekawości. Polityka, stosunki międzynarodowe, ale też (a może przede wszystkim) człowiek i społeczeństwo. Dynamika zjawisk, ich (nie)przewidywalność oraz wpływ na naszą rzeczywistość – ta złożoność pobudza ciekawość, a ciekawość w pewnym momencie przeistacza się w głód wiedzy.
Czy był jakiś szczególny moment? Może wydarzyło się to w jakimś miejscu zadumy, może wpadła mi w ręce jakaś książka. Trudno wskazać jeden konkretny impuls. Ważniejsze od tego, co było na początku, jest jednak pytanie „co będzie dalej”? Bo to właśnie takie pytania pchają nas do kolejnych poszukiwań.
Jakimi zagadnieniami zajmuje się Pan obecnie i które z nich uważa za najbardziej fascynujące?
Obecnie na tapecie mam temat związany z Bliskim Wschodem (na razie jednak bez szczegółów). Co w tym fascynującego? Wielowątkowość i niejednoznaczność. Takie zagadnienia to wyzwanie samo w sobie. To wymagające ćwiczenie, ale daje ono wielką satysfakcję. Szczególnie kiedy uda się w jakimś stopniu uporządkować pozornie nieuporządkowaną rzeczywistość.
Czego studenci mogą nauczyć się dzięki Pana doświadczeniu?
Myślę, że przede wszystkim krytycznego i samodzielnego myślenia. A przynajmniej studenci na zajęciach mogą się spodziewać zderzania różnych perspektyw i trudnych pytań, które nierzadko zmuszają do wyjścia poza utarte przekonania.
Z jakiego projektu, badania lub publikacji jest Pan najbardziej dumny w swojej działalności i dlaczego?
Jeżeli można to potraktować jako „projekt”, to zdecydowanie będzie to Koło Naukowe GeoPolitica. Zaczęło się trochę jako eksperyment – jako kameralna przestrzeń wymiany myśli – a wyrosło coś, co zaczęło żyć własnym życiem. I chyba właśnie to jest w tym wszystkim najciekawsze – że ludzie, którzy na początku są sobie zupełnie obcy, z czasem zaczynają razem tworzyć coś wartościowego.
Jakie wyzwania występują obecnie w Pana dziedzinie i które z nich uważa Pan za szczególnie istotne?
Jednym z największych wyzwań jest turbulentny charakter rzeczywistości oraz przyspieszające tempo zachodzących zmian. W efekcie problemem staje się nie tylko przewidywanie tego, co może się wydarzyć, lecz nawet samo zrozumienie tego, co dzieje się tu i teraz. Drugą sprawą jest zalew informacji. Paradoksalnie ich nadmiar oznacza, że trudniej dotrzeć do tego, co naprawdę wartościowe i istotne.
Jakie kompetencje lub sposób myślenia są dziś szczególnie ważne dla osób rozwijających się w tej dziedzinie?
Przytoczyć należy rzecz dosyć uniwersalną – otwartość na ciągłą naukę i elastyczność w myśleniu. Tylko tyle i aż tyle. Wiedza z konkretnego obszaru czy jednej określonej dziedziny w coraz mniejszym stopniu jest wystarczająca, dlatego jedną z najważniejszych kompetencji jest umiejętność nabywania kolejnych kompetencji.
Dlaczego połączenie praktyki zawodowej z działalnością naukową jest ważne dla studentów?
Ponieważ jedno wzmacnia drugie. To trochę jak z relacją teoria-praktyka – teoria zapewnia zrozumienie, a praktyka pozwala wyciągnąć wiedzę ze stanu czystej abstrakcji. Studia zaś nabierają znaczenia i głębi wtedy, gdy wiedza prowadzi do ukierunkowanego działania.
Co poza działalnością naukową lub zawodową inspiruje Pana na co dzień?
To nie jest tak, że coś po prostu inspiruje. Moim zdaniem nie ma tu konkretnej reguły – inspiracja może pojawić się w nieoczekiwanych okolicznościach. Co ciekawe, często to niespodziewane sytuacje, zdarzenia czy spotkania potrafią najbardziej wpływać na nasze myślenie. Czasem jedna rozmowa, a nawet jedno zdanie lub idea może oznaczać początek jakiegoś nowego rozdziału.
Zagłosuj na dr. Łukasza Cymbaluka w plebiscycie Wykładowca Roku
Ciekawość, otwartość na nowe perspektywy i gotowość do ciągłego zdobywania wiedzy to wartości, które ekspert WSKZ przekłada również na swoją działalność dydaktyczną. Jeśli cenisz jego sposób prowadzenia zajęć, zachęcanie do samodzielnego myślenia oraz zaangażowanie w rozwój studentów, oddaj swój głos na dr. Łukasza Cymbaluka w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026.
Read MoreDr hab. Bożena Janda-Dębek – poznaj profesor WSKZ z ponad 40-letnim doświadczeniem akademickim
Co może kryć się za ponad 40-letnią działalnością akademicką? W przypadku dr hab. Bożeny Jandy-Dębek to dziesiątki publikacji naukowych, ponad 200 wypromowanych magistrów i doktorów oraz bogate doświadczenie dydaktyczne i eksperckie. Poznaj sylwetkę profesor WSKZ i dowiedz się więcej o jej działalności naukowej, dydaktycznej oraz eksperckiej.
Jakie doświadczenie akademickie posiada dr hab. Bożena Janda-Dębek?
Dr hab. Bożena Janda-Dębek jest psycholożką specjalizującą się w psychologii społecznej i poznawczej, której doświadczenie akademickie obejmuje przeszło cztery dekady działalności. Przez ponad 42 lata pracowała w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie jako profesor UWr pełniła m.in. funkcję kierownika Zakładu Psychologii Ogólnej and prodziekana Wydziału Nauk Historycznych i Pedagogicznych.
Przez kolejne cztery lata kierowała również Zakładem Psychologii Ogólnej na Uniwersytecie Zielonogórskim. Prowadziła zajęcia na studiach:
- magisterskich,
- doktoranckich;
- podyplomowych.
W swojej dotychczasowej działalności wypromowała ponad 200 magistrów i doktorów. Obecnie swoje doświadczenie akademickie wykorzystuje w Wyższej Szkole Kształcenia Zawodowego, gdzie pracuje jako profesor Uczelni.
Czym zajmuje się naukowo dr hab. Bożena Janda-Dębek?
Działalność naukowa dr hab. Bożeny Jandy-Dębek koncentruje się na psychologii społecznej i poznawczej. Jej dorobek obejmuje ponad 50 publikacji naukowych, w tym monografie, a wyniki swojej pracy prezentowała również podczas kilkudziesięciu konferencji naukowych – w Polsce i za granicą.
Ważnym elementem aktywności profesor WSKZ było także zaangażowanie w działalność wydawniczą i ocenę dorobku naukowego innych badaczy. Pełniła funkcję redaktor naczelnej czasopisma „Polish Journal of Applied Psychology”, recenzowała publikacje naukowe oraz wnioski grantowe Narodowego Centrum Nauki.
Jaką działalność ekspercką prowadziła dr hab. Bożena Janda-Dębek?
Wieloletnie doświadczenie naukowe dr hab. Bożeny Jandy-Dębek znalazło zastosowanie również w pracach zespołów eksperckich związanych ze szkolnictwem wyższym i nauką. Profesor naszej Uczelni była członkinią zespołów eksperckich:
- Polskiej Komisji Akredytacyjnej;
- Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
Nagrody i wyróżnienia za działalność akademicką
Działalność akademicka naszej wykładowczyni została również doceniona wyróżnieniami. Dr hab. Bożena Janda-Dębek jest laureatką kilku nagród Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego za działalność dydaktyczno-organizacyjną, a w 2017 roku otrzymała Brązowy Krzyż Zasługi za całokształt pracy naukowej, dydaktycznej i organizacyjnej.
Dlaczego warto zagłosować na dr hab. Bożenę Jandę-Dębek w plebiscycie na Wykładowcę Roku?
Ponad 40 lat pracy akademickiej, bogaty dorobek naukowy oraz wieloletnia działalność dydaktyczna pozwalają dr hab. Bożenie Jandzie-Dębek dzielić się ze studentami WSKZ szeroką wiedzą z zakresu psychologii. Zawodowa droga naszej wykładowczyni obejmuje kształcenie kolejnych pokoleń, aktywność badawczą, a także udział w pracach eksperckich.
Jeśli cenisz jej wiedzę, sposób prowadzenia zajęć i zaangażowanie w kształcenie, oddaj swój głos na dr hab. Bożenę Jandę-Dębek w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026. W ten sposób możesz docenić jej wkład w życie akademickie naszej Uczelni.
FAQ
Kim jest dr hab. Bożena Janda-Dębek?
Dr hab. Bożena Janda-Dębek jest psycholożką specjalizującą się w psychologii społecznej i poznawczej oraz profesor WSKZ. Jej działalność obejmuje pracę naukową, dydaktyczną, organizacyjną i ekspercką.
Jakie doświadczenie akademickie posiada dr hab. Bożena Janda-Dębek?
Dr hab. Bożena Janda-Dębek przez ponad 42 lata pracowała w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Wrocławskiego, pełniąc również funkcje kierownicze i organizacyjne. Prowadziła zajęcia na studiach magisterskich, doktoranckich i podyplomowych oraz wypromowała ponad 200 magistrów i doktorów.
Jaki dorobek naukowy posiada dr hab. Bożena Janda-Dębek?
Dorobek profesor WSKZ obejmuje ponad 50 publikacji naukowych, w tym monografie, a także udział w kilkudziesięciu konferencjach w Polsce i za granicą. Pełniła również funkcję redaktor naczelnej czasopisma „Polish Journal of Applied Psychology”.
Jakie wyróżnienia otrzymała dr hab. Bożena Janda-Dębek?
Dr hab. Bożena Janda-Dębek jest laureatką kilku nagród Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego za działalność dydaktyczno-organizacyjną. W 2017 roku została także odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi za całokształt pracy naukowej, dydaktycznej i organizacyjnej.
Read MoreOd fascynacji światem antycznym do psychologii człowieka. Wywiad z dr hab. Bożeną Jandą-Dębek
Jak zmienia się spojrzenie na psychologię po ponad 40 latach pracy naukowej i dydaktycznej? Dr hab. Bożena Janda-Dębek przez dekady badała różne aspekty ludzkiego funkcjonowania, pracowała ze studentami i rozwijała kolejne zainteresowania badawcze – od procesów poznawczych po psychologię środowiskową.
O swoim wieloletnim doświadczeniu, zmieniających się zainteresowaniach badawczych oraz spojrzeniu na kondycję współczesnego człowieka dr hab. Bożena Janda-Dębek opowiada w rozmowie, do której lektury serdecznie zapraszamy.
Jak wyglądała Pani droga zawodowa i co sprawiło, że zainteresowała się Pani właśnie tą dziedziną? Czy był moment, który miał na to szczególny wpływ?
Tak naprawdę po zdaniu matury chciałam studiować archeologię śródziemnomorską, ponieważ kiedy byłam nastolatką, bardzo interesowałam się kulturą antyczną. W moim liceum (IX LO we Wrocławiu) skończyłam klasę z obowiązkową łaciną oraz starożytną greką. Czytywałam każdą literaturę dotyczącą świata antycznego (m.in. „Żywoty Cezarów” Swetoniusza), byłam pewna, że będę archeologiem lub chociaż filologiem klasycznym.
Kierunek archeologia śródziemnomorska był wówczas tylko na Uniwersytecie Warszawskim i moi rodzice nie wyrazili zgody na mój wyjazd do Warszawy. I tak została mi tylko filologia klasyczna na UWr. Ale pewnego słonecznego, upalnego dnia, idąc koło Uniwersytetu Wrocławskiego, pomyślałam, że może – zamiast siedzieć w „starociach” –, będę pracować z ludźmi, zamiast wyłącznie z książkami. W ten sposób trafiłam na studia psychologiczne na UWr. Ale do dzisiaj uważnie śledzę odkrycia archeologiczne – ta tematyka jest mi zawsze bardzo bliska.
Bezpośrednio po studiach psychologicznych chciałam pracować z ludźmi, którzy mają problemy. Dlatego podjęłam pracę w Szpitalu Psychiatrycznym we Wrocławiu. Tam, po bardzo intensywnej pracy związanej z praktyczną nauką zawodu psychologa klinicznego (m.in. diagnostyką, opiniowaniem pacjentów, dyżurami w Telefonie Zaufania), nauczyłam się być psychologiem praktykiem.
Po roku mojej pracy w szpitalu zaproponowano mi pracę asystenta w Instytucie Psychologii UWr. I tam, będąc najpierw w Zakładzie Psychologii Klinicznej, zrobiłam doktorat pod kierunkiem prof. M. Kulczyckiego, a potem zaczęłam się interesować innymi zagadnieniami w psychologii, m.in. psychologią procesów poznawczych, komunikacją niewerbalną (wraz z prof. A. Kuczyńską udało się nam wprowadzić pierwsze na wydziałach psychologii warsztaty z komunikacji niewerbalnej). Po kolokwium habilitacyjnym zainteresowałam się także psychologicznymi problemami związanymi z tendencją do kłamstwa u ludzi, a kolejną moją pasją była problematyka związana z psychologią środowiskową.
Jakimi zagadnieniami zajmuje się Pani obecnie i które z nich uważa za najbardziej fascynujące?
Oczywistym moim zainteresowaniem jest dzisiejsza kondycja psychologiczna człowieka w bardzo dynamicznie rozwijającej się rzeczywistości. Bardzo interesują mnie zagadnienia związane z wpływem technologii cyfrowych na funkcjonowanie ludzi. Ciekawi mnie, w jaki sposób technologie AI zmieniają świat i ludzi, czy AI ma szansę na bycie „świadomym bytem” (moim zdaniem na pewno nie).
Jestem także ciekawa, jak dzisiaj wyglądałyby moje badania nad Koncepcją Umowy Społecznej L. Cosmides i J. Tooby’ego. Ciekawi mnie również, czy ludzie poddani presji polityków są mniej odporni na kłamstwo. I w końcu – czy dzisiaj ludzie są bardziej skłonni dbać o swoje miejsce zamieszkania niż dziesięć lat temu oraz jakie czynniki psychologiczne mogą wpływać na tę dbałość.
Czego studenci mogą nauczyć się dzięki Pani doświadczeniu?
Najpierw ciekawości świata. Wszystkich otaczających nas zjawisk i zachowań ludzi. Porządku w myśleniu i projektowaniu badań, spokojnych, pozbawionych jakichkolwiek ideologii rozważań nad naturą człowieka.
Z jakiego projektu, badania lub publikacji jest Pani najbardziej dumna w swojej działalności i dlaczego?
Z kilku, ale chyba najbardziej z badań nad weryfikacją Koncepcji Umowy Społecznej L. Cosmides i J. Tooby’ego oraz koncepcji dystansu psychologicznego.
Jakie wyzwania występują obecnie w Pani dziedzinie i które z nich uważa Pani za szczególnie istotne?
Szczególnie istotnym problemem dzisiaj jest dla mnie uwikłanie współczesnych ludzi w technologie IT. Tworzą one złudną nadzieję, że m.in. bycie w mediach społecznościowych jest szansą na wyróżnienie się, zdobycie przyjaźni, zainteresowanie innych, tymczasem są najczęściej przyczyną dojmującej samotności.
Jakie kompetencje lub sposób myślenia są dziś, Pani zdaniem, szczególnie ważne dla osób rozwijających się w tej dziedzinie?
Nie ma tu recepty, ale na pewno ciekawość świata i innych ludzi jest niezwykle ważna, podobnie jak uważność na uczucia innych. A jeżeli chodzi o kompetencje intelektualne, otwartość: na wszystkie zjawiska, na to, co było, i na to, co jest. Analiza wszelkich zjawisk – społecznych, kulturowych, a także politycznych – oraz otwartość poznawcza, pozbycie się „skąpstwa poznawczego”.
Dlaczego połączenie praktyki zawodowej z działalnością naukową jest ważne dla studentów?
Studenci psychologii muszą poznawać tzw. „normalne życie”. Powinny interesować się badaniami podstawowymi, ale muszą wiedzieć, jakie są problemy tzw. normalnych ludzi oraz tych, którzy mają problemy z rzeczywistością we wszelkich jej wymiarach.
Muszą także opierać się w swoich obserwacjach, diagnozach i opiniach na badaniach naukowych. Bez rzetelnych badań podstawowych w psychologii trudno jest poznać i zrozumieć tak naprawdę istotę problemów, z jakimi zgłaszają się pacjenci i klienci do psychologa praktyka.
Co poza działalnością naukową lub zawodową inspiruje Panią na co dzień?
Zachwycający, ale także zdumiewająco i bardzo dynamicznie zmieniający się świat. Lubię czytać książki o miejscach nieoczywistych, lubię poznawać inne kultury (uczę się języków). Afirmuję codziennie przyrodę, uczę się, jeżeli mogę, świata zwierząt, zachwycam się dobrą muzyką (kocham włoską operę), ale lubię także obserwować i analizować zachowania ludzi.
Zagłosuj na dr hab. Bożenę Jandę-Dębek w plebiscycie Wykładowca Roku
Każdy z naszych wykładowców wnosi do pracy na naszej Uczelni własną perspektywę, wiedzę oraz doświadczenie zdobywane na przestrzeni zawodowej i akademickiej drogi. Wywiady pozwalają poznać ich bliżej – również od strony zainteresowań, inspiracji i sposobu patrzenia na otaczający świat.
Jeśli cenisz wiedzę, zaangażowanie i sposób prowadzenia zajęć przez bohaterkę naszego wywiadu, oddaj głos na dr hab. Bożenę Jandę-Dębek w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026. To świetna okazja, aby wyróżnić osobę, której zajęcia były dla Ciebie szczególnie wartościowe.
Read MoreOd inżynierii po AI i biznes. Wywiad z mgr inż. Martą Roldan, wykładowczynią naszej Uczelni
Czy w dzisiejszym biznesie wystarczy być specjalistą tylko w jednej dziedzinie? Droga zawodowa mgr inż. Marty Roldan pokazuje znaczenie łączenia kompetencji z obszaru inżynierii, technologii, zarządzania, finansów i prawa oraz wykorzystywania ich w praktyce.
O swojej interdyscyplinarnej drodze zawodowej, wykorzystaniu AI w biznesie oraz praktycznym podejściu do optymalizacji procesów mgr inż. Marta Roldan opowiada w rozmowie, do której lektury serdecznie zapraszamy.
Jak wyglądała Pani droga zawodowa i co sprawiło, że zainteresowała się Pani właśnie tą dziedziną?
Przeszłam drogę od inżynierii i logistyki po IT, prawo i finanse. Moim celem było kompleksowe przygotowanie się do założenia własnej firmy. Zrozumiałam po drodze, że optymalizacja procesów to absolutny fundament każdego sprawnego biznesu.
Jakimi zagadnieniami zajmuje się Pani obecnie i które z nich uważa za najbardziej fascynujące?
Skupiam się na architekturze biznesowej i automatyzacji pracy z wykorzystaniem AI. Najbardziej fascynuje mnie tworzenie systemów, które odciążają ludzi z rutyny. Dzięki temu pracownicy mogą skupić się na bardziej twórczych zadaniach.
Czego studenci mogą nauczyć się dzięki Pani doświadczeniu?
Uczę analitycznego myślenia i oceny problemów z wielu perspektyw. Na zajęciach łączę inżynierię, nowoczesne technologie, zarządzanie, finanse i prawo. Pokazuję, jak przekuć tę interdyscyplinarną wiedzę w realną wartość rynkową.
Z jakiego projektu, badania lub publikacji jest Pani najbardziej dumna w swojej działalności i dlaczego?
Najbardziej cenię udane wdrożenia optymalizacyjne i szybkie prototypowanie rozwiązań IT. Wymagały one pogodzenia twardych celów biznesowych z codziennymi potrzebami pracowników. To była dla mnie najlepsza szkoła praktycznego biznesu.
Jakie wyzwania występują obecnie w Pani dziedzinie i które z nich uważa Pani za szczególnie istotne?
Głównym wyzwaniem jest dziś stabilne i bezpieczne skalowanie firm. Błyskawiczny rozwój automatyzacji wymusza bardzo rygorystyczne podejście do cyberbezpieczeństwa. Bez skutecznej ochrony danych nie da się budować zaufania w biznesie.
Jakie kompetencje lub sposób myślenia są dziś, Pani zdaniem, szczególnie ważne dla osób rozwijających się w tej dziedzinie?
Kluczowy jest wysoce analityczny umysł i zdolność do szybkiej adaptacji. Trzeba precyzyjnie rozumieć procesy i potrafić nimi zwinnie zarządzać. Równie ważna jest empatia biznesowa, aby rozumieć potrzeby swoich przyszłych kontrahentów.
Dlaczego ważne jest, Pani zdaniem, połączenie praktyki zawodowej z działalnością naukową?
Sama teoria akademicka rzadko wytrzymuje zderzenie z rynkowymi realiami. Praktyka uczy pokory wobec budżetów, terminów i czynnika ludzkiego. Zależy mi, aby moi studenci potrafili rozwiązywać prawdziwe problemy firm, a nie tylko te na papierze.
Co poza działalnością naukową lub zawodową inspiruje Panią na co dzień?
Uwielbiam podróżować i kocham język hiszpański – Kraj Basków to moja druga ojczyzna.
Zagłosuj na mgr inż. Martę Roldan w plebiscycie Wykładowca Roku
Każdy z naszych wykładowców wnosi do pracy ze studentami własną perspektywę, wiedzę oraz doświadczenie zdobywane na przestrzeni zawodowej i akademickiej drogi. Wywiady pozwalają poznać ich bliżej – również od strony zainteresowań, inspiracji i sposobu patrzenia na otaczający świat.
Jeśli cenisz wiedzę, zaangażowanie i sposób prowadzenia zajęć przez bohaterkę naszego wywiadu, oddaj głos na mgr inż. Martę Roldan w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026. To świetna okazja, aby wyróżnić osobę, której zajęcia były dla Ciebie szczególnie wartościowe.
Read MoreO wiedzy, zaangażowaniu i zmieniających się potrzebach społecznych. Wywiad z dr Agnieszką Pawłowską – wykładowczynią WSKZ
Jak zainteresowanie polityką społeczną może przerodzić się w ponad 20 lat działalności naukowej, dydaktycznej i zawodowej? Dr Agnieszka Pawłowska pokazuje, że wiedza z tego obszaru ma bardzo praktyczny wymiar i pozwala lepiej rozumieć procesy wpływające na codzienne funkcjonowanie lokalnych społeczności.
O swojej wieloletniej działalności, praktycznym wymiarze polityki społecznej oraz zagadnieniach związanych z edukacją i opieką wytchnieniową dr Agnieszka Pawłowska opowiada w rozmowie, do której lektury serdecznie zapraszamy.
Jak wyglądała Pani droga zawodowa i co sprawiło, że zainteresowała się Pani właśnie tą dziedziną? Czy był moment, który miał na to szczególny wpływ?
Z pierwotnego wykształcenia jestem polonistką. Kiedy wybierałam pierwsze studia pragnęłam być nauczycielem. Rzeczywistość to szybko zweryfikowała. Już na praktyce w szkole podstawowej poczułam, że to chyba nie jest do końca moja droga. Wtedy zrozumiałam, że najlepiej pracuje mi się z dwoma grupami – do szóstego roku życia i po osiemnastym.
Potem skończyłam studia politologiczne, które pokazały mi, jak wiele obszarów życia społecznego, zwłaszcza na poziomie lokalnym wymaga naszego obywatelskiego zaangażowania – stąd zainteresowanie polityką społeczną. Od ponad 20 lat próbuję przekazywać to studentom, nie tylko jako obszar wiedzy, ale element codzienności każdego człowieka korzystającego z usług społecznych w społeczności lokalnej – od edukacji, przez ochronę zdrowia, wsparcie osób z niepełnosprawnością czy uczestnictwo w kulturze.
Jakimi zagadnieniami zajmuje się Pani obecnie i które z nich uważa za najbardziej fascynujące?
Od kilku lat najważniejszym obszarem moich zainteresowań jest opieka wytchnieniowa oraz wsparcie osób ze szczególnymi potrzebami i ich opiekunów. Przez ponad 6 lat łączyłam zainteresowanie naukowe tymi kwestiami z praktyką zawodową, poznając problemy osób z niepełnosprawnością, seniorów i ich otoczenia w ramach projektów.
To nadal obszar mało obecny w rozważaniach naukowych – przede wszystkim problematyka wsparcia opiekunów. A przecież żyjemy w starzejących się społeczeństwach, każdy z nas ma w swoim najbliższym otoczeniu osoby potrzebujące pomocy, a my sami staniemy się kiedyś z czasem takimi osobami. Świadczenie usług wspierających w środowisku zamieszkania jest warunkiem jak najlepszego dobrostanu seniorów, osób z niepełnosprawnością i ich rodzin – dlatego ten praktyczny wymiar i możliwość zmieniania czyjegoś życia na lepsze jest najbardziej fascynujący.
Czego studenci mogą nauczyć się dzięki Pani doświadczeniu?
Myślę, że jestem osobą, która pokazuje, że warto się zaangażować. Że teoria i praktyka się uzupełniają, a w polityce społecznej jest to szczególnie widoczne. Bardzo mi zależy na tym, aby uświadomić studentom, że tu nie chodzi tylko o wiedzę. Ważne jest zrozumienie pewnych procesów i pokazanie, jak prawo i inne czynniki wpływają na naszą codzienność – w naszych gminach.
Każdy z nas jest z mocy prawa członkiem swojej wspólnoty lokalnej, nie można się z niej „wypisać”. Ale żeby zrozumieć, dlaczego nasza społeczność funkcjonuje tak, a nie inaczej, trzeba poznać uwarunkowania prawne, polityczne, społeczne czy ekonomiczne – a to jest po prostu wiedza obywatelska, która jest narzędziem kreowania swojej najbliższej rzeczywistości.
Z jakiego projektu, badania lub publikacji jest Pani najbardziej dumna w swojej działalności i dlaczego?
Przez ponad 6 lat pracowałam w organizacji pozarządowej realizującej projekty wspierające osoby z niepełnosprawnością i ich opiekunów. Elementem projektów były raporty pokazujące sytuację tych środowisk. Choć nie miały one naukowego charakteru pozwoliły mi bardzo poszerzyć moją wiedzę.
Obecnie uczestniczę w projekcie „Respitality” realizowanym przez Fundację Imago ze środków Samorządu Województwa Dolnośląskiego. Ma on na celu rozwijanie innowacyjnych form opieki wytchnieniowej poprzez współpracę międzynarodową z organizacjami pozarządowymi ze Szkocji, której efektem ma być wprowadzenie usług respitality do praktyki w Polsce.
Jakie wyzwania występują obecnie w Pani dziedzinie i które z nich uważa Pani za szczególnie istotne?
Przyjęta w 2022 Europejska Strategia na Rzecz Opieki wskazuje, jak dużym wyzwaniem dla Europy i Polski staje się starzenie się społeczeństw i wsparcie opiekunów nieformalnych. Próbą odpowiedzi na tą sytuację są działania polskich władz – wprowadzające np. ustawę o osobach starszych i koordynacji opieki długoterminowej. Ale to dopiero początek drogi, jak przed nami, a przede wszystkim społecznościami lokalnymi, w których osoby wymagające wsparcia żyją.
Wiele gmin w Polsce będzie się wyludniać, a odsetek osób po 65. roku życia w niektórych przekroczy 40% za 30 lat. To długa perspektywa, ale trzeba zacząć projektować zmiany już dzisiaj. To są wyzwania szczególnie ważne – naukowo i praktycznie. A także w zakresie podnoszenia świadomości społecznej. Dlatego nasi studenci – administracji, zarządzania, prawa czy bezpieczeństwa wewnętrznego – powinni rozumieć te procesy i zagrożenia, jakie z nich wynikają.
Jakie kompetencje lub sposób myślenia są dziś, Pani zdaniem, szczególnie ważne dla osób rozwijających się w tej dziedzinie?
Choć życiowo jestem optymistką, kwestie, którymi się zajmuję naukowo i praktycznie, nie pozwalają na nadmierny optymizm. Żyjemy coraz dłużej – coraz dłużej w zdrowiu, ale coraz bardziej wyalienowani społecznie.
W obszarze usług społecznych zawsze najważniejszy jest człowiek, empatia, indywidualizacja podejścia, bezpośredni kontakt. Rozwój technologii nie zastąpi obecności drugiego człowieka, zwłaszcza w przypadku pomocy w codziennym funkcjonowaniu. A proces uczenia nie kładzie nacisku na kompetencje społeczne, wrażliwość, współodpowiedzialność. Zależałoby mi na tym, by ten aspekt społecznego uczestnictwa, budowania relacji w środowisku lokalnym miał szanse rozwijać się dzięki naszym studiom.
Dlaczego połączenie praktyki zawodowej z działalnością naukową jest ważne dla studentów?
Łączenie praktyki z działalnością naukową stanowi pewnego rodzaju uwiarygodnienie. Pokazuje, że będąc osobą z takim wykształceniem, o takich zainteresowaniach badawczych mogę funkcjonować zawodowo – że to są obszary, które się łączą, a nie wykluczają. Wiele osób postrzega część kierunków studiów jako mało użyteczne. A tak nie jest.
Truizmem jest wskazywanie, że żyjemy w społeczeństwach uczących się całe życie, że wiedza nie jest nam dana raz na zawsze, że wymaga stałej aktualizacji i rozwoju. Umiejętność uczenia się to jedna z najcenniejszych umiejętności, a wykładowcy praktycy mogą pokazywać, że nie oznacza biernej konsumpcji wiedzy, ale oznacza podnoszenie umiejętności i kompetencji.
Co poza działalnością naukową lub zawodową inspiruje Panią na co dzień?
Codzienność. Akceptacja dla życia i świata wokół. Jest tyle rzeczy, które mogą nas cieszyć i to nie muszą być wielkie atrakcje. Otwartość na innych i ciekawość powodują, że można stale poszukiwać nowych relacji i inspiracji. A poza tym, mam jedną cechę, która niewątpliwie pcha mnie do przodu – lubię wiedzieć.
Zagłosuj na dr Agnieszkę Pawłowską w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026
Dla dr Agnieszki Pawłowskiej wiedza nie kończy się na teorii – pozwala lepiej rozumieć otaczającą rzeczywistość, angażować się w życie lokalnych społeczności i odpowiadać na ich zmieniające się potrzeby. W swojej działalności akademickiej zwraca uwagę również na znaczenie empatii, relacji oraz umiejętności ciągłego uczenia się.
Jeśli cenisz sposób, w jaki wykładowczyni naszej Uczelni dzieli się wiedzą, łączy teorię z praktycznym doświadczeniem i zachęca studentów do społecznego zaangażowania, oddaj na nią głos w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026.
Read MoreKim jest dr Agnieszka Pawłowska? Poznaj wykładowczynię naszej Uczelni i ekspertkę w obszarze usług społecznych
Co wyróżnia działalność naukową i zawodową dr Agnieszki Pawłowskiej? Wieloletnie doświadczenie akademickie łączy z praktyczną wiedzą dotyczącą administracji, usług społecznych oraz wsparcia osób z niepełnosprawnościami i ich otoczenia. Poznaj bliżej ekspertkę WSKZ i sprawdź, dlaczego warto zagłosować na nią w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026.
Jak wyglądała ścieżka naukowa i zawodowa dr Agnieszki Pawłowskiej?
Dr Agnieszka Pawłowska jest politolożką, filolożką oraz wykładowczynią akademicką, która łączy doświadczenie naukowo-dydaktyczne z działalnością w obszarze usług społecznych. Ukończyła filologię polską w 2001 roku oraz politologię w 2002 roku na Uniwersytecie Wrocławskim, a następnie obroniła doktorat z zakresu polityki społecznej.
W latach 2008-2019 zdobywała doświadczenie naukowo-dydaktyczne w kilku uczelniach. Pełniła również funkcje organizacyjno-administracyjne – w latach 2010-2013 była dziekanem Wydziału Służb Publicznych w Dolnośląskiej Wyższej Szkole Służb Publicznych „ASESOR”. Od 2022 roku jest wykładowczynią WSKZ na studiach z administracji, kryminologii i bezpieczeństwa.
Jakie zajęcia prowadzi dr Agnieszka Pawłowska?
Dr Agnieszka Pawłowska prowadzi zajęcia obejmujące administrację lokalną i regionalną. Do pozostałych obszarów poruszanych przez ekspertkę także m.in.:
- planowanie rozwoju lokalnego;
- patologie społeczne;
- turystykę kulturową i dziedzictwo kulturowe.
Jakimi zagadnieniami naukowymi zajmuje się dr Agnieszka Pawłowska?
Zainteresowania naukowe dr Agnieszki Pawłowskiej koncentrują się przede wszystkim na administracji samorządowej oraz organizacji usług społecznych w środowisku lokalnym. Ważnym obszarem jej działalności pozostaje również opieka wytchnieniowa.
Podejmowana przez ekspertkę problematyka łączy więc zagadnienia związane z funkcjonowaniem administracji z praktycznym wymiarem organizowania wsparcia odpowiadającego na potrzeby lokalnych społeczności.
Jak wykładowczyni naszej Uczelni wykorzystuje swoją wiedzę w działalności społecznej?
Doświadczenie dr Agnieszki Pawłowskiej wykracza poza działalność akademicką. W latach 2019-2025 była związana z Fundacją Imago we Wrocławiu, gdzie angażowała się w działania skierowane do osób z niepełnosprawnościami oraz ich otoczenia.
W ramach swojej pracy odpowiadała m.in. za:
- projektowanie i realizację różnych form wsparcia;
- tworzenie i prowadzenie projektów asystencji osobistej oraz opieki wytchnieniowej;
- prowadzenie szkoleń dotyczących przygotowania i organizacji usług społecznych.
Dzięki temu w swojej działalności może łączyć perspektywę akademicką z doświadczeniem zdobytym przy projektowaniu i wdrażaniu konkretnych form wsparcia.
Projekt „Respitality” – międzynarodowa współpraca na rzecz usług społecznych
Dr Agnieszka Pawłowska uczestniczy obecnie w projekcie „Respitality” realizowanym przez Fundację Imago i finansowanym ze środków Samorządu Województwa Dolnośląskiego. Inicjatywa koncentruje się na międzynarodowej współpracy organizacji pozarządowych ukierunkowanej na wdrażanie innowacyjnych rozwiązań w zakresie usług społecznych.
Udział w projekcie stanowi kolejny element działalności ekspertki związany z rozwijaniem i poszukiwaniem nowych rozwiązań w obszarze wsparcia społecznego.
Publikacje naukowe
Działalność naukowa dr Agnieszki Pawłowskiej obejmuje również współtworzenie raportów i publikacji poświęconych opiece wytchnieniowej. Tematyka ta jest bezpośrednio związana z jednym z głównych obszarów jej zainteresowań oraz doświadczenia zawodowego.
W jaki sposób działalność wykładowczyni wpływa na rozwój studentów naszej Uczelni?
Działalność dr Agnieszki Pawłowskiej pozwala studentom naszej Uczelni poznawać zagadnienia związane z administracją i problematyką społeczną również z perspektywy praktycznych doświadczeń ekspertki. Wieloletnia aktywność akademicka, doświadczenie organizacyjno-administracyjne oraz udział w projektach społecznych tworzą szeroki kontekst dla omawianych zagadnień.
Wiedza ta może być szczególnie wartościowa dla osób zainteresowanych:
- administracją publiczną i samorządową;
- polityką i bezpieczeństwem społecznym;
- organizacją usług społecznych;
- działaniami na rzecz osób z niepełnosprawnościami.
Dlaczego warto zagłosować na dr Agnieszkę Pawłowską w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026?
Połączenie różnych obszarów działalności dr Agnieszki Pawłowskiej pozwala studentom spojrzeć na funkcjonowanie administracji i usług społecznych nie tylko przez pryzmat teorii, ale również wyzwań pojawiających się podczas ich projektowania i realizacji.
Jeśli cenisz jej sposób prowadzenia zajęć, podejście do studentów i umiejętność łączenia teorii z praktyką, już teraz oddaj swój głos w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026. To okazja, aby docenić jej zaangażowanie w pracę oraz podejście do nauczania.
FAQ
Kim jest dr Agnieszka Pawłowska?
Dr Agnieszka Pawłowska jest politolożką, filolożką oraz wykładowczynią akademicką związaną z WSKZ. Jej działalność naukowa i zawodowa koncentruje się m.in. na administracji samorządowej, usługach społecznych oraz opiece wytchnieniowej.
Jakie doświadczenie zawodowe posiada dr Agnieszka Pawłowska?
Dr Agnieszka Pawłowska posiada wieloletnie doświadczenie naukowo-dydaktyczne, organizacyjno-administracyjne oraz związane z realizacją projektów społecznych. W latach 2019-2025 pracowała w Fundacji Imago, gdzie zajmowała się m.in. wsparciem osób z niepełnosprawnościami, asystencją osobistą i opieką wytchnieniową.
Jaką zajęcia prowadzi dr Agnieszka Pawłowska na naszej Uczelni?
Od 2022 roku dr Agnieszka Pawłowska prowadzi w WSKZ zajęcia na studiach z administracji, kryminologii i bezpieczeństwa. Dzieli się ze studentami wiedzą dotyczącą m.in. administracji lokalnej i regionalnej, rozwoju lokalnego oraz problematyki społecznej.
Dlaczego warto zagłosować na dr Agnieszkę Pawłowską w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026?
Głos na dr Agnieszkę Pawłowską może być sposobem na docenienie jej zaangażowania, podejścia do studentów oraz umiejętności łączenia zagadnień akademickich z doświadczeniem praktycznym. Jeśli cenisz jej sposób prowadzenia zajęć i przekazywania wiedzy, możesz poprzeć jej kandydaturę w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026.
Read More