O wiedzy, zaangażowaniu i zmieniających się potrzebach społecznych. Wywiad z dr Agnieszką Pawłowską – wykładowczynią WSKZ

Jak zainteresowanie polityką społeczną może przerodzić się w ponad 20 lat działalności naukowej, dydaktycznej i zawodowej? Dr Agnieszka Pawłowska pokazuje, że wiedza z tego obszaru ma bardzo praktyczny wymiar i pozwala lepiej rozumieć procesy wpływające na codzienne funkcjonowanie lokalnych społeczności.

O swojej wieloletniej działalności, praktycznym wymiarze polityki społecznej oraz zagadnieniach związanych z edukacją i opieką wytchnieniową dr Agnieszka Pawłowska opowiada w rozmowie, do której lektury serdecznie zapraszamy.

Jak wyglądała Pani droga zawodowa i co sprawiło, że zainteresowała się Pani właśnie tą dziedziną? Czy był moment, który miał na to szczególny wpływ?

Z pierwotnego wykształcenia jestem polonistką. Kiedy wybierałam pierwsze studia pragnęłam być nauczycielem. Rzeczywistość to szybko zweryfikowała. Już na praktyce w szkole podstawowej poczułam, że to chyba nie jest do końca moja droga. Wtedy zrozumiałam, że najlepiej pracuje mi się z dwoma grupami – do szóstego roku życia i po osiemnastym. 

Potem skończyłam studia politologiczne, które pokazały mi, jak wiele obszarów życia społecznego, zwłaszcza na poziomie lokalnym wymaga naszego obywatelskiego zaangażowania – stąd zainteresowanie polityką społeczną. Od ponad 20 lat próbuję przekazywać to studentom, nie tylko jako obszar wiedzy, ale element codzienności każdego człowieka korzystającego z usług społecznych w społeczności lokalnej – od edukacji, przez ochronę zdrowia, wsparcie osób z niepełnosprawnością czy uczestnictwo w kulturze.

Jakimi zagadnieniami zajmuje się Pani obecnie i które z nich uważa za najbardziej fascynujące?

Od kilku lat najważniejszym obszarem moich zainteresowań jest opieka wytchnieniowa oraz wsparcie osób ze szczególnymi potrzebami i ich opiekunów. Przez ponad 6 lat łączyłam zainteresowanie naukowe tymi kwestiami z praktyką zawodową, poznając problemy osób z niepełnosprawnością, seniorów i ich otoczenia w ramach projektów. 

To nadal obszar mało obecny w rozważaniach naukowych – przede wszystkim problematyka wsparcia opiekunów. A przecież żyjemy w starzejących się społeczeństwach, każdy z nas ma w swoim najbliższym otoczeniu osoby potrzebujące pomocy, a my sami staniemy się kiedyś z czasem takimi osobami. Świadczenie usług wspierających w środowisku zamieszkania jest warunkiem jak najlepszego dobrostanu seniorów, osób z niepełnosprawnością i ich rodzin – dlatego ten praktyczny wymiar i możliwość zmieniania czyjegoś życia na lepsze jest najbardziej fascynujący.

Czego studenci mogą nauczyć się dzięki Pani doświadczeniu?

Myślę, że jestem osobą, która pokazuje, że warto się zaangażować. Że teoria i praktyka się uzupełniają, a w polityce społecznej jest to szczególnie widoczne. Bardzo mi zależy na tym, aby uświadomić studentom, że tu nie chodzi tylko o wiedzę. Ważne jest zrozumienie pewnych procesów i pokazanie, jak prawo i inne czynniki wpływają na naszą codzienność – w naszych gminach. 

Każdy z nas jest z mocy prawa członkiem swojej wspólnoty lokalnej, nie można się z niej „wypisać”. Ale żeby zrozumieć, dlaczego nasza społeczność funkcjonuje tak, a nie inaczej, trzeba poznać uwarunkowania prawne, polityczne, społeczne czy ekonomiczne – a to jest po prostu wiedza obywatelska, która jest narzędziem kreowania swojej najbliższej rzeczywistości. 

Z jakiego projektu, badania lub publikacji jest Pani najbardziej dumna w swojej działalności i dlaczego?

Przez ponad 6 lat pracowałam w organizacji pozarządowej realizującej projekty wspierające osoby z niepełnosprawnością i ich opiekunów. Elementem projektów były raporty pokazujące sytuację tych środowisk. Choć nie miały one naukowego charakteru pozwoliły mi bardzo poszerzyć moją wiedzę. 

Obecnie uczestniczę w projekcie „Respitality” realizowanym przez Fundację Imago ze środków Samorządu Województwa Dolnośląskiego. Ma on na celu rozwijanie innowacyjnych form opieki wytchnieniowej poprzez współpracę międzynarodową z organizacjami pozarządowymi ze Szkocji, której efektem ma być wprowadzenie usług respitality do praktyki w Polsce.

Jakie wyzwania występują obecnie w Pani dziedzinie i które z nich uważa Pani za szczególnie istotne?

Przyjęta w 2022 Europejska Strategia na Rzecz Opieki wskazuje, jak dużym wyzwaniem dla Europy i Polski staje się starzenie się społeczeństw i wsparcie opiekunów nieformalnych. Próbą odpowiedzi na tą sytuację są działania polskich władz – wprowadzające np. ustawę o osobach starszych i koordynacji opieki długoterminowej. Ale to dopiero początek drogi, jak przed nami, a przede wszystkim społecznościami lokalnymi, w których osoby wymagające wsparcia żyją. 

Wiele gmin w Polsce będzie się wyludniać, a odsetek osób po 65. roku życia w niektórych przekroczy 40% za 30 lat. To długa perspektywa, ale trzeba zacząć projektować zmiany już dzisiaj. To są wyzwania szczególnie ważne – naukowo i praktycznie. A także w zakresie podnoszenia świadomości społecznej. Dlatego nasi studenci – administracji, zarządzania, prawa czy bezpieczeństwa wewnętrznego – powinni rozumieć te procesy i zagrożenia, jakie z nich wynikają.

Jakie kompetencje lub sposób myślenia są dziś, Pani zdaniem, szczególnie ważne dla osób rozwijających się w tej dziedzinie?

Choć życiowo jestem optymistką, kwestie, którymi się zajmuję naukowo i praktycznie, nie pozwalają na nadmierny optymizm. Żyjemy coraz dłużej – coraz dłużej w zdrowiu, ale coraz bardziej wyalienowani społecznie. 

W obszarze usług społecznych zawsze najważniejszy jest człowiek, empatia, indywidualizacja podejścia, bezpośredni kontakt. Rozwój technologii nie zastąpi obecności drugiego człowieka, zwłaszcza w przypadku pomocy w codziennym funkcjonowaniu. A proces uczenia nie kładzie nacisku na kompetencje społeczne, wrażliwość, współodpowiedzialność. Zależałoby mi na tym, by ten aspekt społecznego uczestnictwa, budowania relacji w środowisku lokalnym miał szanse rozwijać się dzięki naszym studiom.

Dlaczego połączenie praktyki zawodowej z działalnością naukową jest ważne dla studentów?

Łączenie praktyki z działalnością naukową stanowi pewnego rodzaju uwiarygodnienie. Pokazuje, że będąc osobą z takim wykształceniem, o takich zainteresowaniach badawczych mogę funkcjonować zawodowo – że to są obszary, które się łączą, a nie wykluczają. Wiele osób postrzega część kierunków studiów jako mało użyteczne. A tak nie jest. 

Truizmem jest wskazywanie, że żyjemy w społeczeństwach uczących się całe życie, że wiedza nie jest nam dana raz na zawsze, że wymaga stałej aktualizacji i rozwoju. Umiejętność uczenia się to jedna z najcenniejszych umiejętności, a wykładowcy praktycy mogą pokazywać, że nie oznacza biernej konsumpcji wiedzy, ale oznacza podnoszenie umiejętności i kompetencji.

Co poza działalnością naukową lub zawodową inspiruje Panią na co dzień?

Codzienność. Akceptacja dla życia i świata wokół. Jest tyle rzeczy, które mogą nas cieszyć i to nie muszą być wielkie atrakcje. Otwartość na innych i ciekawość powodują, że można stale poszukiwać nowych relacji i inspiracji. A poza tym, mam jedną cechę, która niewątpliwie pcha mnie do przodu – lubię wiedzieć. 

Zagłosuj na dr Agnieszkę Pawłowską w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026

Dla dr Agnieszki Pawłowskiej wiedza nie kończy się na teorii – pozwala lepiej rozumieć otaczającą rzeczywistość, angażować się w życie lokalnych społeczności i odpowiadać na ich zmieniające się potrzeby. W swojej działalności akademickiej zwraca uwagę również na znaczenie empatii, relacji oraz umiejętności ciągłego uczenia się.

Jeśli cenisz sposób, w jaki wykładowczyni naszej Uczelni dzieli się wiedzą, łączy teorię z praktycznym doświadczeniem i zachęca studentów do społecznego zaangażowania, oddaj na nią głos w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026.

Kim jest dr Agnieszka Pawłowska? Poznaj wykładowczynię naszej Uczelni i ekspertkę w obszarze usług społecznych

Co wyróżnia działalność naukową i zawodową dr Agnieszki Pawłowskiej? Wieloletnie doświadczenie akademickie łączy z praktyczną wiedzą dotyczącą administracji, usług społecznych oraz wsparcia osób z niepełnosprawnościami i ich otoczenia. Poznaj bliżej ekspertkę WSKZ i sprawdź, dlaczego warto zagłosować na nią w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026.

Jak wyglądała ścieżka naukowa i zawodowa dr Agnieszki Pawłowskiej?

Dr Agnieszka Pawłowska jest politolożką, filolożką oraz wykładowczynią akademicką, która łączy doświadczenie naukowo-dydaktyczne z działalnością w obszarze usług społecznych. Ukończyła filologię polską w 2001 roku oraz politologię w 2002 roku na Uniwersytecie Wrocławskim, a następnie obroniła doktorat z zakresu polityki społecznej.

W latach 2008-2019 zdobywała doświadczenie naukowo-dydaktyczne w kilku uczelniach. Pełniła również funkcje organizacyjno-administracyjne – w latach 2010-2013 była dziekanem Wydziału Służb Publicznych w Dolnośląskiej Wyższej Szkole Służb Publicznych „ASESOR”. Od 2022 roku jest wykładowczynią WSKZ na studiach z administracji, kryminologii i bezpieczeństwa. 

Jakie zajęcia prowadzi dr Agnieszka Pawłowska?

Dr Agnieszka Pawłowska prowadzi zajęcia obejmujące administrację lokalną i regionalną. Do pozostałych obszarów poruszanych przez ekspertkę także m.in.:

• planowanie rozwoju lokalnego; 
• patologie społeczne; 
• turystykę kulturową i dziedzictwo kulturowe. 

Jakimi zagadnieniami naukowymi zajmuje się dr Agnieszka Pawłowska?

Zainteresowania naukowe dr Agnieszki Pawłowskiej koncentrują się przede wszystkim na administracji samorządowej oraz organizacji usług społecznych w środowisku lokalnym. Ważnym obszarem jej działalności pozostaje również opieka wytchnieniowa.

Podejmowana przez ekspertkę problematyka łączy więc zagadnienia związane z funkcjonowaniem administracji z praktycznym wymiarem organizowania wsparcia odpowiadającego na potrzeby lokalnych społeczności.

Jak wykładowczyni naszej Uczelni wykorzystuje swoją wiedzę w działalności społecznej?

Doświadczenie dr Agnieszki Pawłowskiej wykracza poza działalność akademicką. W latach 2019-2025 była związana z Fundacją Imago we Wrocławiu, gdzie angażowała się w działania skierowane do osób z niepełnosprawnościami oraz ich otoczenia.

W ramach swojej pracy odpowiadała m.in. za:

• projektowanie i realizację różnych form wsparcia; 
• tworzenie i prowadzenie projektów asystencji osobistej oraz opieki wytchnieniowej; 
• prowadzenie szkoleń dotyczących przygotowania i organizacji usług społecznych.

Dzięki temu w swojej działalności może łączyć perspektywę akademicką z doświadczeniem zdobytym przy projektowaniu i wdrażaniu konkretnych form wsparcia.

Projekt „Respitality” – międzynarodowa współpraca na rzecz usług społecznych

Dr Agnieszka Pawłowska uczestniczy obecnie w projekcie „Respitality” realizowanym przez Fundację Imago i finansowanym ze środków Samorządu Województwa Dolnośląskiego. Inicjatywa koncentruje się na międzynarodowej współpracy organizacji pozarządowych ukierunkowanej na wdrażanie innowacyjnych rozwiązań w zakresie usług społecznych.

Udział w projekcie stanowi kolejny element działalności ekspertki związany z rozwijaniem i poszukiwaniem nowych rozwiązań w obszarze wsparcia społecznego.

Publikacje naukowe

Działalność naukowa dr Agnieszki Pawłowskiej obejmuje również współtworzenie raportów i publikacji poświęconych opiece wytchnieniowej. Tematyka ta jest bezpośrednio związana z jednym z głównych obszarów jej zainteresowań oraz doświadczenia zawodowego.

W jaki sposób działalność wykładowczyni wpływa na rozwój studentów naszej Uczelni?

Działalność dr Agnieszki Pawłowskiej pozwala studentom naszej Uczelni poznawać zagadnienia związane z administracją i problematyką społeczną również z perspektywy praktycznych doświadczeń ekspertki. Wieloletnia aktywność akademicka, doświadczenie organizacyjno-administracyjne oraz udział w projektach społecznych tworzą szeroki kontekst dla omawianych zagadnień.

Wiedza ta może być szczególnie wartościowa dla osób zainteresowanych:

• administracją publiczną i samorządową; 
• polityką i bezpieczeństwem społecznym; 
• organizacją usług społecznych; 
• działaniami na rzecz osób z niepełnosprawnościami. 

Dlaczego warto zagłosować na dr Agnieszkę Pawłowską w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026?

Połączenie różnych obszarów działalności dr Agnieszki Pawłowskiej pozwala studentom spojrzeć na funkcjonowanie administracji i usług społecznych nie tylko przez pryzmat teorii, ale również wyzwań pojawiających się podczas ich projektowania i realizacji.

Jeśli cenisz jej sposób prowadzenia zajęć, podejście do studentów i umiejętność łączenia teorii z praktyką, już teraz oddaj swój głos w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026. To okazja, aby docenić jej zaangażowanie w pracę oraz podejście do nauczania. 

FAQ

Kim jest dr Agnieszka Pawłowska?

Dr Agnieszka Pawłowska jest politolożką, filolożką oraz wykładowczynią akademicką związaną z WSKZ. Jej działalność naukowa i zawodowa koncentruje się m.in. na administracji samorządowej, usługach społecznych oraz opiece wytchnieniowej.

Jakie doświadczenie zawodowe posiada dr Agnieszka Pawłowska?

Dr Agnieszka Pawłowska posiada wieloletnie doświadczenie naukowo-dydaktyczne, organizacyjno-administracyjne oraz związane z realizacją projektów społecznych. W latach 2019-2025 pracowała w Fundacji Imago, gdzie zajmowała się m.in. wsparciem osób z niepełnosprawnościami, asystencją osobistą i opieką wytchnieniową.

Jaką zajęcia prowadzi dr Agnieszka Pawłowska na naszej Uczelni?

Od 2022 roku dr Agnieszka Pawłowska prowadzi w WSKZ zajęcia na studiach z administracji, kryminologii i bezpieczeństwa. Dzieli się ze studentami wiedzą dotyczącą m.in. administracji lokalnej i regionalnej, rozwoju lokalnego oraz problematyki społecznej.

Dlaczego warto zagłosować na dr Agnieszkę Pawłowską w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026?

Głos na dr Agnieszkę Pawłowską może być sposobem na docenienie jej zaangażowania, podejścia do studentów oraz umiejętności łączenia zagadnień akademickich z doświadczeniem praktycznym. Jeśli cenisz jej sposób prowadzenia zajęć i przekazywania wiedzy, możesz poprzeć jej kandydaturę w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026.

„Nauka zaczyna się od ciekawości, ale kończy na odpowiedzialności”. Wywiad z dr. Rafałem Guzowskim – Prodziekanem WSKZ

Jak analizować trudne zjawiska społeczne i jednocześnie dostrzegać stojące za nimi ludzkie historie? Dr Rafał Guzowski zajmuje się m.in. zaginięciami i nekrogranicami, a w swojej działalności zwraca szczególną uwagę na krytyczne myślenie oraz odpowiedzialne podejście do wiedzy.

O swojej działalności naukowej, podejściu do pracy ze studentami oraz współczesnych wyzwaniach w obszarze bezpieczeństwa dr Rafał Guzowski opowiada w rozmowie, do której lektury serdecznie zapraszamy.

Jakimi zagadnieniami zajmuje się Pan obecnie i które z nich uważa za najbardziej fascynujące?

Obecnie zajmuję się zagadnieniami, które nie pozwalają łatwo przejść obok nich obojętnie – nekrogranicami, zaginięciami oraz społeczną akceptacją zła i zjawiskiem globalnego wyciszenia. To trudne tematy, ale właśnie dlatego są tak fascynujące. 

Nauka często zaczyna się tam, gdzie kończy się wygodne wyjaśnienie. Interesuje mnie przede wszystkim pytanie: dlaczego jako społeczeństwa godzimy się na sytuacje, które dotyczą ludzkiego cierpienia? Dlaczego tragedie rozgrywające się na granicach tak często stają się jedynie statystyką?

Czego studenci mogą nauczyć się dzięki Pana doświadczeniu?

Mam nadzieję, że studenci nauczą się ode mnie przede wszystkim jednej rzeczy: odwagi myślenia. Oczywiście mogą nauczyć się także czarnego poczucia humoru — przy niektórych tematach badawczych jest ono niemal kompetencją zawodową. 

Ale najważniejsze jest coś innego, ponieważ sama wiedza nie wystarczy. Można mieć ogromną bibliotekę w głowie i nadal nie rozumieć świata. Dlatego zachęcam studentów, aby nie zatrzymywali się na pytaniu „co?”, ale zawsze szli dalej i pytali „dlaczego?”. To właśnie tam zaczyna się prawdziwa nauka.

Z jakiego projektu, badania lub publikacji jest Pan najbardziej dumny w swojej działalności i dlaczego?

Największą satysfakcję daje mi ostatnie badanie dotyczące zaginięć, w którym porównywałem rozwiązania prawne Hiszpanii i Meksyku. To było interesujące zestawienie, ponieważ są to dwa różne systemy prawne, ale jednocześnie kraje połączone historią i językiem. 

Analiza pokazała, że podobne problemy społeczne mogą być różnie rozumiane i rozwiązywane w zależności od kontekstu kulturowego i prawnego. Najbardziej cenię w tym badaniu to, że nie zatrzymuje się ono na przepisach. Prawo jest przecież odpowiedzią na ludzkie doświadczenia, dramaty i potrzeby. W nauce najbardziej interesuje mnie właśnie ten moment, kiedy dokument prawny spotyka się z prawdziwym życiem.

Co wpłynęło na Pana podejście do zdobywania wiedzy i pracy z innymi?

Ogród. Lubię pracę w nim, bo uczy cierpliwości – nawet takie typy osobowości jak ja. Natura bardzo szybko pokazuje, kto jest naprawdę cierpliwy. Kilkukrotnie byłem testowany przez naturę – zdarzyło się, że po pracach w ogródku kilkukrotnie odwiedzałem chirurga. Z czasem zrozumiałem jednak, że moim drugim hobby jest zdobywanie wiedzy i dzielenie się nią z innymi. I muszę przyznać, że to potrafi wciągnąć bardziej niż niejeden serial.

Jakie wyzwania występują obecnie w Pana dziedzinie i które z nich uważa Pan za szczególnie istotne?

Największym wyzwaniem jest chyba to, abyśmy jako społeczeństwo nie przyzwyczaili się do rzeczy, do których nigdy nie powinniśmy się przyzwyczaić. Migracje, granice, bezpieczeństwo państw – to niezwykle złożone problemy wymagające odpowiedzialnej polityki. Jednak żadna polityka nie może zapominać, że jej przedmiotem jest człowiek. 

Najbardziej niepokoi mnie nie tylko samo istnienie tragedii, ale zdolność społeczeństw do przechodzenia obok nich bez większej refleksji. Hannah Arendt pisała o banalności zła. Dzisiaj powinniśmy zadać sobie pytanie: co musimy zmienić w sobie, aby obojętność nie stała się codziennym mechanizmem akceptacji tego, czego akceptować nie powinniśmy?

Jakie kompetencje lub sposób myślenia są dziś, Pana zdaniem, szczególnie ważne dla osób rozwijających się w tej dziedzinie?

Najważniejszą kompetencją XXI wieku jest umiejętność weryfikowania informacji. Żyjemy w czasach, w których dostęp do wiedzy jest większy niż kiedykolwiek wcześniej. Jednocześnie nigdy wcześniej tak łatwo nie było stworzyć informacji, która wygląda jak prawda.

Sztuczna inteligencja daje nam ogromne możliwości, ale przypomina również, że człowiek musi pozostać odpowiedzialnym odbiorcą wiedzy. Dlatego uczę studentów nie tylko szukania odpowiedzi, ale także sprawdzania, kto, kiedy i dlaczego tę odpowiedź stworzył. Nauka zaczyna się od ciekawości, ale kończy na odpowiedzialności.

Dlaczego połączenie praktyki zawodowej z działalnością naukową jest ważne dla studentów?

Teoria jest fundamentem, ale bez praktyki łatwo stać się osobą, która posiada ogromną wiedzę, lecz nie zawsze potrafi ją wykorzystać. Kiedy studiowałem politologię, dziennikarstwo i komunikację społeczną, jednocześnie pracowałem jako reporter radiowy. 

To było dla mnie niezwykle ważne doświadczenie, ponieważ pozwoliło połączyć świat akademicki ze światem realnych problemów i ludzkich historii. Nie wyobrażam sobie dziś kończenia studiów wyłącznie z wiedzą książkową. Prawdziwa nauka zaczyna się wtedy, gdy potrafimy wykorzystać ją do rozumienia i zmieniania rzeczywistości.

Co poza działalnością naukową lub zawodową inspiruje Pana na co dzień?

Najbardziej inspirują mnie relacje z najbliższymi – szczególnie te momenty, kiedy jesteśmy naprawdę offline: bez telefonów, powiadomień i ciągłego pośpiechu. Rozmowy, żarty, wspólne planowanie przyszłości i zwykłe dzielenie się przemyśleniami przypominają mi, dlaczego zajmuję się tym, czym się zajmuję. 

Pracując nad zaginięciami i nekrogranicami, łatwo byłoby patrzeć wyłącznie na liczby i statystyki. Tymczasem za każdą liczbą stoi człowiek, jego życie, relacje i ktoś, kto czeka na wiadomość, która być może nigdy nie nadejdzie. To właśnie relacje z innymi ludźmi przypominają mi, że nauka nie może tracić swojego najważniejszego wymiaru – ludzkiego.

Zagłosuj na dr. Rafała Guzowskiego w plebiscycie Wykładowca Roku 2026

Dla dr. Rafała Guzowskiego nauka nie sprowadza się do zdobywania informacji – wymaga ciekawości, odwagi w zadawaniu trudnych pytań oraz odpowiedzialności za sposób interpretowania rzeczywistości. W swojej działalności dydaktycznej zachęca studentów, aby wychodzili poza utarte wyjaśnienia i szukali odpowiedzi na pytanie nie tylko „co?”, ale przede wszystkim „dlaczego?”.

Jeśli cenisz sposób, w jaki ekspert dzieli się wiedzą, skłania do samodzielnego myślenia i pokazuje praktyczny oraz ludzki wymiar omawianych zagadnień, oddaj na niego głos w plebiscycie na Wykładowcę Roku.

Kim jest dr Rafał Guzowski? Poznaj Prodziekana ds. Rozwoju i Współpracy naszej Uczelni oraz eksperta w obszarze bezpieczeństwa

Co wyróżnia działalność naukową i dydaktyczną dr. Rafała Guzowskiego? Prodziekan naszej Uczelni łączy zainteresowania związane z bezpieczeństwem, dezinformacją i kryminologią z nieszablonowymi metodami pracy, które zachęcają studentów do analizy i dyskusji. Poznaj bliżej sylwetkę adiunkta WSKZ i sprawdź, dlaczego warto zagłosować na niego w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026.

Kim jest dr Rafał Guzowski?

Dr Rafał Guzowski jest doktorem nauk społecznych w dyscyplinie nauk o polityce i administracji. W Wyższej Szkole Kształcenia Zawodowego pełni funkcję Prodziekana ds. Rozwoju i Współpracy, a także adiunkta w Instytucie Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Kryminologii.

Swoją działalność akademicką łączy z aktywnością badawczą, koncentrując się na problematyce współczesnych zagrożeń oraz zjawisk istotnych z perspektywy bezpieczeństwa.

Jakimi zagadnieniami naukowymi zajmuje się dr Rafał Guzowski?

Działalność naukowa dr. Rafała Guzowskiego obejmuje zagadnienia związane z bezpieczeństwem, jego społecznym wymiarem oraz współczesnymi zagrożeniami. Jest autorem monografii oraz kilkudziesięciu artykułów naukowych.

W swoich badaniach podejmuje przede wszystkim problematykę:

• socjologii bezpieczeństwa; 
• prewencji przestrzennej; 
• dezinformacji; 
• kryminologii. 

Różnorodność podejmowanych tematów pozwala mu analizować bezpieczeństwo z wielu perspektyw – zarówno przez pryzmat zjawisk społecznych, jak i zagrożeń występujących we współczesnym świecie.

Co wyróżnia sposób prowadzenia zajęć przez dr. Rafała Guzowskiego?

Dr Rafał Guzowski stawia na nieszablonowe metody dydaktyczne i aktywne zaangażowanie studentów, dzięki czemu omawiane zagadnienia nie ograniczają się wyłącznie do teorii. Podczas zajęć wykorzystuje m.in. mapowanie terenu, a skomplikowane sieci powiązań przedstawia w formie fizycznych wizualizacji tworzonych przy użyciu włóczki.

Ważnym elementem zajęć są również dyskusje oraz pytania skłaniające do analizy złożonych problemów i konfrontowania różnych perspektyw. Nawet w przypadku tematów dotyczących poważnych zagrożeń czy patologii społecznych debaty prowadzone są z zachowaniem obiektywizmu i akademickiego charakteru.

Dlaczego warto zagłosować na dr. Rafała Guzowskiego w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026?

Prodziekan ds. Rozwoju i Współpracy łączy działalność naukową z nieszablonowym podejściem do dydaktyki, angażując studentów w analizę złożonych problemów związanych z bezpieczeństwem i kryminologią. Jeśli cenisz jego sposób prowadzenia zajęć, zachęcanie do dyskusji oraz rozwijania samodzielnego i analitycznego myślenia, oddaj swój głos na dr. Rafała Guzowskiego w Plebiscycie Wykładowca Roku 2026.

FAQ

Kim jest dr Rafał Guzowski?

Dr Rafał Guzowski jest doktorem nauk społecznych w dyscyplinie nauk o polityce i administracji oraz ekspertem zajmującym się szeroko pojętą problematyką bezpieczeństwa. W WSKZ pełni funkcję Prodziekana ds. Rozwoju i Współpracy oraz adiunkta w Instytucie Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Kryminologii.

Jakimi zagadnieniami zajmuje się dr Rafał Guzowski?

W swojej działalności naukowej dr Rafał Guzowski koncentruje się m.in. na socjologii bezpieczeństwa, prewencji przestrzennej, dezinformacji i kryminologii. Jest również autorem monografii oraz kilkudziesięciu artykułów naukowych poświęconych tej problematyce.

Co wyróżnia zajęcia prowadzone przez dr. Rafała Guzowskiego?

Dr Rafał Guzowski wykorzystuje nieszablonowe metody dydaktyczne, w tym mapowanie terenu oraz fizyczne wizualizowanie złożonych sieci powiązań. Ważną częścią jego zajęć są

AI w HR, rekrutacja i rozwój – jak doświadczenie dr Jolanty Bartkowiak wspiera studentów WSKZ?

Jak sztuczna inteligencja zmienia zarządzanie zasobami ludzkimi i podejmowanie decyzji dotyczących pracowników? Nowe technologie otwierają przed HR wiele możliwości, ale jednocześnie stawiają pytania o sprawiedliwość algorytmiczną, ryzyko dyskryminacji i rolę człowieka w procesach decyzyjnych. To właśnie na styku zarządzania ludźmi, technologii i współczesnych wyzwań rynku pracy koncentruje się działalność dr Jolanty Bartkowiak. Sprawdź, jak doświadczenie ekspertki pozwala studentom WSKZ szerzej spojrzeć na nowoczesne zarządzanie zasobami ludzkimi.

Kim jest dr Jolanta Bartkowiak?

Dr Jolanta Bartkowiak jest adiunktem, wykładowczynią akademicką, badaczką oraz praktyczką nauk z zakresu HR. Posiada stopień doktora nauk ekonomicznych w dyscyplinie nauk o zarządzaniu i jakości, który uzyskała z wyróżnieniem na Uniwersytecie Ekonomicznym we Wrocławiu.

Od ponad ośmiu lat prowadzi zajęcia m.in. na studiach licencjackich, magisterskich i podyplomowych oraz w ramach programów międzynarodowych. Łączy przy tym doświadczenie akademickie z wieloletnią praktyką zawodową w obszarze HRM.

W swojej działalności dydaktycznej koncentruje się m.in. na:

• zarządzaniu zasobami ludzkimi;
• zachowaniach organizacyjnych;
• rekrutacji i selekcji pracowników;
• rozwoju kompetencji i przywództwie;
• zarządzaniu zmianą;
• employer brandingu;
• komunikacji organizacyjnej.

Jak sztuczna inteligencja zmienia współczesny HR?

Sztuczna inteligencja może wspierać procesy HR, jednak jej wykorzystanie wymaga uwzględnienia kwestii bezpieczeństwa i roli człowieka w podejmowaniu decyzji. To właśnie te zagadnienia zajmują ważne miejsce w działalności naukowej dr Jolanty Bartkowiak.

Badania realizowane przez dr. Jolantę Bartkowiak

Badania ekspertki dotyczą m.in. odpowiedzialnego wykorzystania AI w zarządzaniu zasobami ludzkimi, szczególnie podczas rekrutacji i selekcji. Obejmują takie zagadnienia jak:

• sprawiedliwość algorytmiczna;
• ryzyko dyskryminacji;
• interakcje człowiek-AI;
• dojrzałość organizacyjna we wdrażaniu systemów HR wykorzystujących sztuczną inteligencję.

Dr Jolanta Bartkowiak jest również współautorką monografii „Sztuczna inteligencja w doborze pracowników – zastosowania, szanse, wyzwania”. Publikacja koncentruje się na odpowiedzialnym i bezpiecznym wykorzystywaniu nowych technologii w decyzjach personalnych.

Jak dr Jolanta Bartkowiak łączy HR z komunikacją i employer brandingiem?

W działalności dr Jolanty Bartkowiak zarządzanie zasobami ludzkimi łączy się również z zagadnieniami komunikacji, projektowania i budowania marki. W pracy dydaktycznej wykorzystuje inspiracje związane z:

• komunikacją marki;
• tożsamością wizualną;
• architekturą i designem.

Perspektywy te włącza m.in. do zajęć dotyczących employer brandingu i marki osobistej. Wykorzystuje je również w obszarze komunikacji oraz rozwoju kompetencji. Szczególną wagę przywiązuje także do łączenia teorii z praktyką biznesową oraz aktualnymi wyzwaniami rynku pracy.

Jak studenci naszej Uczelni korzystają z doświadczenia dr Jolanty Bartkowiak?

Doświadczenie ekspertki pozwala spojrzeć na współczesny HR jako obszar łączący zarządzanie ludźmi, technologię, komunikację i zmieniające się potrzeby organizacji. Ważnym elementem jej podejścia jest także rozwijanie samodzielnego i krytycznego myślenia, kreatywności oraz umiejętności jasnego prezentowania własnych idei.

Dzięki temu zagadnienia dotyczące zarządzania zasobami ludzkimi mogą być analizowane zarówno z perspektywy praktyki biznesowej, jak i nowych wyzwań związanych z wykorzystaniem sztucznej inteligencji.

Dlaczego warto oddać głos na dr Jolantę Bartkowiak w plebiscycie na najlepszego wykładowcę?

Dr Jolanta Bartkowiak łączy wiedzę akademicką z praktycznym spojrzeniem na HR, nowe technologie i współczesny rynek pracy. W swojej działalności dydaktycznej szczególną wagę przywiązuje do zaangażowania, partnerskiej relacji ze studentami oraz tworzenia przestrzeni sprzyjającej rozwojowi zawodowemu i osobistemu.

Jeśli cenisz jej sposób prowadzenia zajęć, podejście do studentów i umiejętność łączenia teorii z praktyką, już teraz oddaj swój głos w plebiscycie Wykładowca Roku 2026. To okazja, aby docenić jej zaangażowanie w pracę oraz podejście do nauczania. 

FAQ

Kim jest dr Jolanta Bartkowiak?

Dr Jolanta Bartkowiak jest doktorem nauk ekonomicznych, adiunktem, wykładowczynią akademicką, badaczką oraz praktyczką zarządzania zasobami ludzkimi. Specjalizuje się przede wszystkim w HRM i odpowiedzialnym wykorzystaniu sztucznej inteligencji w procesach personalnych.

Czym naukowo zajmuje się dr Jolanta Bartkowiak?

Badania dr Jolanty Bartkowiak obejmują m.in. wykorzystanie AI w rekrutacji i selekcji, sprawiedliwość algorytmiczną, ryzyko dyskryminacji oraz interakcje człowiek-AI. Analizuje również dojrzałość organizacji do wdrażania systemów HR wykorzystujących sztuczną inteligencję.

Jakie doświadczenie dydaktyczne ma dr Jolanta Bartkowiak?

Od ponad ośmiu lat dr Jolanta Bartkowiak prowadzi zajęcia na studiach licencjackich, magisterskich, podyplomowych, Executive MBA oraz w programach międzynarodowych. Jej dydaktyka obejmuje m.in. HR, rekrutację, przywództwo, employer branding, zarządzanie zmianą i komunikację organizacyjną.

Jak doświadczenie dr Jolanty Bartkowiak wspiera studentów Wyższej Szkoły Kształcenia Zawodowego?

Doświadczenie dr Jolanty Bartkowiak pozwala przedstawiać zagadnienia HR z perspektywy łączącej wiedzę akademicką, praktykę biznesową oraz wyzwania związane z AI. Ważne miejsce w jej podejściu zajmuje także rozwijanie krytycznego myślenia, kreatywności i umiejętności prezentowania własnych idei.

Od praktyki biznesowej do badań nad AI. Wywiad z dr Jolantą Bartkowiak – adiunktem WSKZ

Jak doświadczenie zdobyte w biznesie może wpływać na sposób prowadzenia zajęć akademickich? Dr Jolanta Bartkowiak pokazuje, że największą wartość daje łączenie teorii z praktyką oraz analizowanie współczesnych wyzwań rynku pracy z różnych perspektyw. O swojej drodze zawodowej, badaniach nad sztuczną inteligencją w HR oraz kompetencjach, które uważa dziś za szczególnie ważne, adiunktka WSKZ opowiada w rozmowie, do której lektury serdecznie zapraszamy. 

Jak wyglądała Pani droga zawodowa i co sprawiło, że zainteresowała się Pani właśnie tą dziedziną? Czy był moment, który miał na to szczególny wpływ?

Moja droga zawodowa związana z kształceniem akademickim rozpoczęła się od gościnnych wykładów i projektów edukacyjnych dla studentów Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu, Politechniki Wrocławskiej oraz Uniwersytetu Wrocławskiego. Dzieliłam się wówczas wiedzą biznesową zdobytą podczas pracy w Departamencie Rekrutacji i Rozwoju w Orange Polska.

Szczególnym momentem, który wpłynął na moje dalsze decyzje zawodowe, było zaproszenie prof. dr. hab. Tomasza Kawki do prowadzenia zajęć na studiach podyplomowych Nowoczesne Zarządzanie Kadrami na Uniwersytecie Ekonomicznym we Wrocławiu, których sama jestem absolwentką. To doświadczenie wzbudziło we mnie pasję do dzielenia się wiedzą oraz łączenia teorii z praktyką i treściami silnie osadzonymi w realiach współczesnego biznesu.

Od 2017 roku, równolegle z aktywnością zawodową w sektorze biznesowym, pracowałam jako wykładowczyni akademicka oraz promotorka prac licencjackich i magisterskich. Od trzech lat w pełnym zakresie pracuję na uczelniach wyższych, a od roku akademickiego 2025/2026 jestem etatowym pracownikiem naszej Uczelni.

Jakimi zagadnieniami zajmuje się Pani obecnie i które z nich uważa za najbardziej fascynujące?

W obszarze nauki szczególnie interesuje mnie obecnie wpływ sztucznej inteligencji na zarządzanie, w tym na zarządzanie zasobami ludzkimi. Bardzo pasjonującym obszarem są dla mnie również zachowania organizacyjne oraz ich wpływ na kulturę organizacyjną i efekty pracy.

W ramach dydaktyki stale dążę natomiast do budowania wartościowych doświadczeń studentów. Zależy mi m.in. na rozwijaniu (w nich) kompetencji istotnych w środowisku pracy oraz przyjmowaniu pozytywnej perspektywy w procesach zawodowych. W tym celu stosuję metodę Learning Experience Design.

Czego studenci mogą nauczyć się dzięki Pani doświadczeniu?

Dążę do tego, aby był to rozwój interdyscyplinarny, skoncentrowany na rozwoju kompetencji osobowych i specjalistycznych. Ważne jest dla mnie także poszerzenie perspektywy patrzenia na różne zjawiska w naszym życiu. 

Z informacji zwrotnych od studentów dowiaduję się, że szczególnie cenią możliwość zobaczenia praktycznego zastosowania omawianych zagadnień. Pokazuję, jak znajomość określonych zagadnień, modeli, metod, narzędzi, ale również trendów może przyczyniać się do usprawnień, tworzenia innowacji, czy nawet kreowania nowej jakości w danym obszarze zawodowym.

Z jakiego projektu, badania lub publikacji jest Pani najbardziej dumna i dlaczego?

Jest to moja najnowsza publikacja naukowa. W czerwcu 2026 roku ukazała się monografia mojego współautorstwa, przygotowana w ramach badania przeprowadzonego wspólnie z dr hab. inż. Dominiką Bąk-Grabowską z Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu. Książka dotyczy wykorzystania sztucznej inteligencji w procesach rekrutacji i selekcji pracowników, czyli jednego z najbardziej aktualnych tematów współczesnego HR.

W monografii analizujemy AI nie tylko jako technologię wspierającą efektywność procesów HR, lecz także jako zjawisko organizacyjne, społeczne i etyczne. Interesowało nas, jak:

• algorytmy wpływają na decyzje personalne;
• zmienia się rola człowieka w rekrutacji;
• szanse i ryzyka wiążą się z wdrażaniem sztucznej inteligencji w organizacjach.

Punktem wyjścia była ważna luka badawcza – wciąż brakuje opracowań, które pokazują, jak AI wpływa na jakość decyzji personalnych, transparentność procesów selekcyjnych i odpowiedzialność organizacji za decyzje podejmowane z udziałem algorytmów.

Szczególnie ważną częścią książki jest autorski model oceny poziomu dojrzałości systemów wykorzystujących sztuczną inteligencję, przedstawiony na przykładzie case study eRecruiter – jednego z najbardziej rozpoznawalnych systemów ATS w Polsce, działającego w ekosystemie Grupy Pracuj. Dzięki tej części mogłyśmy połączyć perspektywę naukową z praktyką i pokazać, jak rozwiązania HR Tech, obejmujące technologię AI, funkcjonują w realnych procesach rekrutacyjnych.

Jakie wyzwania występują obecnie w Pani dziedzinie i które z nich uważa Pani za szczególnie istotne?

Myślę, że wskazałabym ponownie na zagadnienie związane z zastosowaniem AI w zarządzaniu, które tworzy obecnie nowy paradygmat naukowy w dyscyplinie nauk o zarządzaniu i jakości. Wyzwaniem jest nie tylko sama nowość, której doświadczamy jako społeczeństwo, lecz także tempo zachodzących zmian. Rozwój technologii zaczyna wykraczać poza nasze możliwości percepcji, dlatego coraz większego znaczenia nabiera umiejętność świadomego analizowania ich konsekwencji dla organizacji i ludzi.

Jakie kompetencje lub sposób myślenia są dziś szczególnie ważne dla osób rozwijających się w tej dziedzinie?

Świadomość wyzwań, które wynikają z rewolucji przemysłowej 5.0. Uważam, że warto rozwijać się w obszarze nowych technologii, w tym AI, równolegle z inwestycją w rozwój kompetencji osobistych, które wpływają na naszą efektywność działania w środowisku pracy i podkreślające naszą podmiotowość. Oczywistym jest także ciągłe doskonalenie branżowe, w domenie zawodowej, w której działamy.

Dlaczego – Pani zdaniem – połączenie praktyki zawodowej z działalnością naukową jest ważne dla studentów?

Uważam tak absolutnie zdecydowanie, ponieważ teoria i praktyka wzajemnie się uzupełniają. Teoria powstaje na podstawie badań naukowych, dostarcza wiedzy o tym, „jak powinno być” i szczególnie w zarządzaniu pozwala formułować wnioski o charakterze aplikacyjnym.

Z takich rekomendacji mogą korzystać organizacje, aby poprawiać jakość pracy i wprowadzać usprawnienia. Jednocześnie nauki o zarządzaniu nie istnieją bez praktyki biznesowej, ponieważ to właśnie ona ujawnia luki w wiedzy teoretycznej i dostarcza materiału do kolejnych badań.

Co poza działalnością naukową lub zawodową inspiruje Panią na co dzień?

Poza muzyką, kinem, podcastami o AI, na obszar mojej pasji składają się zagadnienia związane z architekturą i designem, w tym projektowanie graficzne i projektowanie wnętrz. Co może być zaskakujące – stanowią one istotne źródło inspiracji w nauczaniu akademickim. 

Perspektywy te uwzględniam w kursach dotyczących:

• strategii marek;
• zachowań organizacyjnych;
• budowania marki pracodawcy;
• budowania marki osobistej;
• komunikacji i rozwoju kompetencji.

Wykorzystuję je także, wspierając studentów w rozwijaniu analitycznego myślenia, kreatywności, świadomości estetycznej i jasnej komunikacji wizualnej we współczesnym środowisku biznesowym. 

Zagłosuj na dr Jolantę Bartkowiak w plebiscycie Wykładowca Roku

Łączenie doświadczenia biznesowego z działalnością naukową, otwartość na nowe technologie oraz interdyscyplinarne spojrzenie na zarządzanie to elementy, które dr Jolanta Bartkowiak wykorzystuje również w pracy ze studentami. Szczególną wagę przywiązuje do zaangażowania, partnerskiej relacji oraz tworzenia warunków, w których wiedza staje się impulsem do rozwoju zawodowego i osobistego.

Jeśli cenisz jej sposób prowadzenia zajęć, praktyczne spojrzenie na współczesny HR oraz zaangażowanie w rozwój studentów, oddaj swój głos na dr Jolantę Bartkowiak w plebiscycie Wykładowca Roku 2026.